“สวยงามมาก ฉันชอบ เพียงแต่ว่ามันดูเป็นของแพงเกินไปหรือเปล่า?” พวกเขาเพิ่งจะเจอกันเพียงไม่กี่ครั้งก็ให้ของขวัญที่ราคาแพงแบบนี้
“ไม่เป็นอะไร! คุณนายจิ่งเป็นคนรวย รอฉันแต่งงานค่อยส่งของขวัญราคาแพงมาคืนฉันก็ได้” อิ้งเจ๋ว์เยว่พูดกลับอย่างคลายอารมณ์
ทันใดนั้นเสียงชายอีกคนหนึ่งก็พูดขึ้นมาจากด้านข้าง “เธอมีแฟนแล้วงั้นเหรอ? แต่งเลย!”
“อย่างน้อยฉันก็มีคนที่ชอบ แล้วคุณมีไหม?” อิ้งเจ๋ว์เยว่หันตัวไปมองซงโส่ว “ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าฉันจะไปรักคุณจนตายเหมือนในละครได้ยังไง”
ซงโส่วกางแขนออกอย่างช่วยไม่ได้ เขาพูดความจริงแล้วมันจะทำไม?
ว่าแต่คนที่เธอชอบนั้นคือใคร!
“เสี่ยวเยว่เยว่ เธอชอบใครยังไม่ได้บอกเลย?” ซงโส่วไล่ตาม
ชายหนึ่งหญิงสองในละครจากไป เหลือเพียงสามคนที่ยังอยู่ และจิ่งเป่ยเฉินก็ยังไม่รู้ว่าดื่มจนเมาหลับไปจริง ๆ หรือแกล้งโง่
“พวกนายไม่ได้พูดคุยอะไรกันเลย แค่ดื่มเท่านั้นงั้นเหรอ?” อันโหรวมองไปที่ถังซั่วซึ่งอยู่ตรงข้าม สภาพตอนนี้ของจิ่งเป่ยเฉินเหมือนว่าจะพูดอะไร
“ส่งเขากลับไปเถอะ!” ถังซั่วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทร
ตอนนี้มีเพียงวิธีนี้แล้ว
