“คุณอิ้ง ขออนุญาตถาม คุณที่อยู่เบื้องหลังวงการภาพยนตร์มาโดยตลอด จู่ ๆ ทำไมถึงได้สนใจบทละครแถมยังเป็นบทนางรองด้วย? มันท้าทายหรือเปล่าคะ?” นักข่าวบางคนเริ่มตั้งคำถามกล้ามากขึ้น โดยเฉพาะกับคู่แข่งคนอื่น ๆ แล้วพวกเขาต้องตั้งคำถามดี ๆ เพื่อให้น่าดึงดูด
ในสถานการณ์แบบนี้อิ้งเจ๋ว์เยว่รับมือได้อยู่แล้ว ด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าที่งดงามเมื่อยิ้มออกมาก็ชวนมองไม่น้อย “ฉันแค่ทำอะไรที่ไม่ยุ่งยากเท่านั้นเองค่ะ”
ความหมายที่เธอจะสื่อก็คือจะท้าทายหรือไม่ท้าทายก็เป็นสิ่งที่เธอเลือกเองทั้งนั้น
ต่อให้เป็นบทนางรองหรือไม่ เธอก็จะเลือกแสดงอยู่ดี
สมกับเป็นนักแสดงมืออาชีพสุด ๆ การตอบคำถามก็ล้วนบ่งบอกถึงความฉลาดในด้านอาชีพ
แต่ในงานไม่มีคนไหนที่อันโหรวคิดอยากจะให้ร่วมมือด้วยเลยสักคน พวกเขาสองคนต่างก็เป็นผู้ชายจริง ๆ แล้วก็ช่าง……..พอเถอะ!
หลังจากงานแถลงข่าวสิ้นสุดลง จิ่งเป่ยเฉินก็ได้เดินลงมาเป็นคนแรก ก่อนจะเดินตรงไปหาอันโหรวและโอบไปที่เอวของเธอ
“ยังมีงานเลี้ยงอาหารค่ำอยู่ จะไปไหม?” อันโหรวมองดูใบหน้าที่เย็นชาของเขา ก่อนจะพูดขึ้น
ที่ด้านหลังยังมีคนอื่น ๆ เดินลงมา พวกเขาเพิ่งเดินมาถึงก็จะไปแล้ว แบบนี้จะดีจริง ๆ เหรอ?
