“เธออยากไปเหรอ?”
มันไม่ใช่คำถามว่าเธออยากไปหรือไม่ไป แต่เป็นคำถามที่ควรถามเขาเสียมากกว่าว่าเขานั้นอยากไปหรือไม่อยากไป
“ถ้าหากนายไม่อยากไปก็ช่างเถอะ พวกเรากลับกันก่อนก็ได้!” เธอยิ้มและตอบกลับ
ทันใดนั้นจู่ ๆ ลมหายใจอุ่น ๆ ก็เข้ามาที่หูของเธอ น้ำเสียงที่ฟังดูคลุมเครือถูกเอ่ยออกมา “ถ้าเธอคิดละก็ แน่นอนว่าต้องอยู่กับเธอแน่”
“งั้นก็ไปกันเถอะ!” บางทีถ้าหากพี่น้องสองคนได้ดื่มและพูดคุยกัน ก็อาจจะกลับมาคืนดีก็ได้
บิ๊กบอสครั้งนี้เหมือนถูกภรรยาร่ายมนตร์สะกด อยากให้ไปทางไหนก็ต้องไป
แค่งานเลี้ยงมื้ออาหารค่ำเล็ก ๆ ที่แห่งนี้ไม่ค่อยมีคนเยอะเท่าไร ส่วนใหญ่ก็มีคนจากกองละคร [คิดถึงเพียงแต่เธอ] เท่านั้นที่มีส่วนเกี่ยวข้อง
อันโหรวเดินเข้าไปข้างในและทิ้งเขาไว้ นั่นก็เป็นเพราะว่าตัวเธอเองรู้สึกว่าถ้าหากเธออยู่ที่นั่น เขากับถังซั่วคงไม่อาจคืนดีกันได้แน่ ๆ และคงไม่มีทางพูดคุยปรับความเข้าใจกัน
“พี่อัน ประธานจิ่งทำไมดูไม่มีความสุขเลยคะ?” เหอเฉ่ามายืนอยู่ข้างหน้าเธอ วันนี้เธอค่อนข้างยุ่ง ทั้งสองคนเลยไม่ได้มีเวลาพูดคุยกันเท่าไรนัก
