“เขามักจะทำหน้าเย็นชาแบบนี้เป็นประจำนั่นแหละ ไม่ต้องสนใจเขาหรอก” ตอนนี้เธอจงใจจะไม่มองไปทางพวกเขา ไม่รู้เลยว่าตอนนี้พวกเขาเริ่มปรับความเข้าใจกันแล้วหรือยัง
“แต่ว่า…..” เหอเฉ่าเหลือบสายตามองไปทางจิ่งเป่ยเฉินกับถังซั่ว ก่อนจะหันมาพูดต่อ “พี่อัน ปล่อยให้พวกเขาดื่มกันแบบนั้นจะดีเหรอคะ?”
อันโหรวหันกลับไปมองดู ก็เห็นพวกเขาสองคนกำลังดื่มไวน์กันยกใหญ่ หนำซ้ำยังนั่งด้วยกันอีก
“ไม่เป็นไรหรอก ดื่มจนเมาสิดี” เรื่องแค่นี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ไว้เรียกเสี่ยวหยางให้มารับจิ่งเป่ยเฉินกลับไปก็ได้
เมื่อเห็นเธอพูดแบบนั้น เหอเฉ่าก็รู้สึกว่าเธอไม่จำเป็นต้องกังวลมากจนเกินไป
อันโหรวแสร้งทำเป็นไม่สนใจ แต่สายตาของเธอก็เหลือบมองไปที่พวกเขาบ้างเป็นบางครั้ง “ละครเรื่องใหม่ต้องสู้เขานะ ถ้าหากแสดงดี บทดี หลังจากนี้เธอได้ดังเป็นพลุแตกแน่”
“ฉันจะพยายามนะคะ” เหอเฉ่าตอบกลับด้วยรอยยิ้ม ในขณะเดียวกันเธอก็ดึงแขนเสื้อของอันโหรว “พี่อัน!”
อันโหรวหันหน้าไปมองทางจิ่งเป่ยเฉิน ก็เห็นอิ้งเจ๋ว์เยว่กำลังเอาแก้วไวน์ที่ตั้งอยู่ทางเขาขึ้นไปเทไว้ในแก้ว แต่ทิศทางที่เธอเทกลับเป็นทางถังซั่วแทน
