“จิ่งเป่ยเฉิน เขาไม่มีทางหรอก ถ้าเขาคิดจริง ๆ ทำไมเมื่อก่อนเขาถึงไม่จีบฉัน? นี่ก็พิสูจน์ได้ว่าฉันกับเขานั้นเป็นไปไม่ได้” อันโหรวมองเขาอย่างจริงจัง และจู่ ๆ ก็จับไปที่ใบห หน้าเขาเพื่อหอมแก้ม “ที่รักคะ ฉันไปทำงานก่อน นายเองก็ตั้งใจทำงาน!”
จิ่งเป่ยเฉินตกใจเล็กน้อยที่จู่ ๆ ก็โดนหอมแก้ม มือของเขาคลายออกพลางมองเธอที่เดินจากไป
เมื่อเดินไปอยู่ตรงข้ามโต๊ะทำงานก็หยิบปากกาขึ้นมาให้เขา “เซ็นเถอะ! ประธานจิ่ง!”
“โหรวโหรวตอนนี้ยังเสียใจทันนะ” เขารับปากกามาพลางมองเธอด้วยดวงตาสีดำสนิท
“ไม่เสียใจ” ตอนนี้เธอทำอะไรไม่ได้มาก อย่างน้อยพวกเขาก็ยังมีความเป็นพี่น้องกันอยู่
จิ่งเป่ยเฉินเซ็นชื่อตัวใหญ่และส่งคืนให้กับเธอ
“ฉันจะรอกินข้าวเที่ยงพร้อมนาย ไม่ต้องดีใจไป” เธอหยิบเอกสารมา ก่อนจะเดินออกไป
เวลานี้ยังเช้าอยู่ เธอโทรศัพท์ไปที่บริษัทถัง
เลขาของถังซั่วเป็นคนรับสาย หลังจากที่เธอแนะนำตัวเอง เธอก็ส่งต่อให้กับถังซั่วทันที
ฝั่งนั้นเงียบมาก เธอรออยู่สักพักถึงได้ยินน้ำเสียงที่อ่อนโยน “พี่สะใภ้”
“นายเรียกฉันพี่สะใภ้แสดงว่านายยังเป็นพี่น้องกับจิ่งเป่ยเฉิน มากินมื้อเที่ยงด้วยกันไหม?
“ได้”
