“โหรวโหรว เธอสั่งอะไรฉันก็ชอบหมด” จิ่งเป่ยเฉินโอบไปที่เอวของเธอและขยับเข้าไปใกล้เธอเล็กน้อย
พวกเขาไม่ได้ออกมาแสดงความรักต่อกัน แต่มาเพื่อคืนดีกันต่างหาก!
“ละครเรื่อง 《คิดถึงเพียงเธอ》มาร่วมงานกันเถอะ!” อันโหรวพูดขึ้น ทั้งชีวิตนี้จิ่งเป่ยเฉินคงไม่อาจคืนดีกัน
“ได้” ถังซั่วตอบอย่างอบอุ่น
“รายละเอียดก็คือ……” เธอเหลือบไปมองผู้ชายข้าง ๆ หวังว่าเขาจะร่วมในการพูดคุย ถ้าเป็นตัวเองจิ่งเป่ยเฉินได้บ้าคลั่งแน่
“พวกคุณกำหนดมาก็พอ” เมื่อถึงตอนนั้นพวกเขาค่อยเพิ่มเติมทีหลังก็ได้
“อืม”
ถังซั่วตอนนี้เขาพูดได้เพียงคำเดียว นี่คือสิ่งที่เรียนรู้จากจิ่งเป่ยเฉินใช่ไหม?
อาหารมาเสิร์ฟ อันโหรวขยับออกจากอ้อมแขนของจิ่งเป่ยเฉิน “ตอนบ่ายยังต้องทำงาน ไม่ดื่มไวน์นะ ดื่มน้ำผลไม้แทน”
“โหรวโหรว เธอต้องดื่มนม” จิ่งเป่ยเฉินยื่นแก้วนมให้เธอตรงหน้า
เขาสั่งนมมาตั้งแต่เมื่อไหร่?
ไม่คิดเลยว่าเธอจะไม่รู้
“ขอบคุณ” เธอยิ้มตอบ การคืนดีกันนั้นเป็นโปรเจกต์ใหญ่ ไม่สามารถหวังว่าพวกเขาจะคืนดีกันได้หลังมื้ออาหารนี้
แต่ต้องดูเย็นชาขนาดนี้เลยเหรอ?
