รัศมีแห่งความโกรธนั้นค่อย ๆ ปรากฏออกมาบนใบหน้าที่เคร่งขรึม ถ้าคนที่อยู่ข้าง ๆ ไม่ดึงเอาไว้ คาดว่าตอนนี้เขาคงเดินกลับออกไปแล้ว
“ทุกคนมาถึงแล้ว สามารถสั่งอาหารได้” เธอหันไปมองบริกรและลากจิ่งเป่ยเฉินไปนั่ง
ขณะที่อยู่ในร้านอาหารเธอก็สั่งอาหารเรียบร้อย ดูเหมือนว่าพวกเขาทั้งสองคนไม่มีอารมณ์สั่งอาหารเลยสักนิด เธอจึงจัดการทุกอย่างแทน
ถังซั่วมองดูทั้งคู่ เขาเองก็ไม่รู้ว่าอันโหรวเรียกเขามากินข้าวโดยมีจิ่งเป่ยเฉินแบบนี้ทำไม เขาคิดว่าพวกเขาจะมาคุยกันดี ๆ งั้นเหรอ?
เรื่องครั้งก่อนเป็นความผิดของเขา เขาเป็นหนี้พวกเขา จิ่งเป่ยเฉินจะโกรธก็เข้าใจดี จะไม่สนใจไยดีก็เข้าใจได้
บรรยากาศภายในห้องโถงนั้นเงียบสงบมาก ตัวของจิ่งเป่ยเฉินนั้นมีแต่ไอเย็นราวกับเครื่องปรับอากาศ ถังซั่วที่อยู่ตรงข้ามก็ไม่รู้จะเริ่มพูดยังไง
อันโหรวเห็นพวกเขาเป็นแบบนี้ก็ไม่รู้ว่าพวกเขาจะนิ่งไปอีกนานแค่ไหน
“พวกนาย…….มีอะไรอยากจะพูดหรือเปล่า? หรือว่าอยากจะกินอะไร? อยากจะสั่งอะไรเพิ่มไหม?” เธอมองไปที่จิ่งเป่ยเฉินและถังซั่ว
จบแล้ว ทั้งสองคนดูเข้ากันไม่ได้ง่าย ๆ ไม่รู้ว่าจะต้องรอไปถึงเมื่อไหร่
