เธอกินไอศกรีมถังใหญ่ไปแค่อย่างเดียว นอกนั้นก็ไม่ได้กินอะไร
“ฉันหิวแล้ว จะลุกจากเตียงแล้ว ส่วนนาย…..ยังไงก็ได้!”
พิงอยู่ในอ้อมแขนของเขาก็มีความกล้าที่จะออดอ้อน
“อืม ตื่นแล้ว”
เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นด้านนอก แต่ว่าอยู่ในบ้านจิ่งเป่ยเฉินและอันโหรวก็ยังคงเหมือนเดิม
อันโหรวโกรธอยู่แต่ว่าโกรธไปก็เปลี่ยนอะไรไม่ได้ ไม่สามารถย้อนเวลากลับไปได้ ทว่าปล่อยให้เด็กที่อยู่ในท้องโตขึ้นเรื่อย ๆ ความกดดันของพวกเขาก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น
เธอคิดอยากจะไปทำงานในวันถัดไป คุยเล่นกับหยางหยางและหน่วนหน่วนสักพัก ก่อนจะกลับเข้าห้องนอนมาอาบน้ำนอน
เมื่อนอนลงบนเตียงจึงพูดกับเขาว่า “พรุ่งนี้ฉันจะไปทำงาน นายคงไม่ได้ไล่ฉันออกใช่ไหม? ความจริงนายจะไล่ฉันออกก็ได้นะ”
เธอจะได้ไปสถานที่อื่น!
“โหรวโหรว เธออยากไปก็ได้” จะไล่เธอออกได้ยังไง
“อืม”
แต่เธอไม่คิดเลยว่าจะเจอปัญหายุ่งยากหลังจากเพิ่งจะไปทำงาน
มีการส่งแผนงานมาจากแผนกวางแผนมาให้เธอ เธอรู้สึกว่ามันค่อนข้างดีเลยทีเดียว แต่ว่าจิ่งเป่ยเฉินอาจจะไม่ให้ผ่านไป
เธอยิ่งคิดก็ยิ่งพอใจ เพราะงั้นจึงเอาแผนงานนี้ไปที่ห้องทำงานของเขา
