เมื่อจิ่งเป่ยเฉินเห็นเธอเดินเข้ามาก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย คิดว่าตอนที่เธออยู่ที่บริษัทจะไม่อยากมาหาเขาแล้ว
“ประธานจิ่ง นี่เป็นแผนงานที่ฉันรู้สึกว่ามันค่อนข้างดีเลย คุณลองดู” เธอวางเอกสารลงตรงหน้าเขา แต่ว่าสายตาของเขานั้นกลับจ้องมองเธอตลอด
“ประธานจิ่ง รบกวนช่วยตั้งใจทำงานในเวลาทำงานได้ไหมคะ?” ไม่คิดเลยว่าเขาจะจ้องมองเธอแบบนี้
บิ๊กบอสยังคงมองเธอ “เธอดูแล้วเหรอ?”
“อืม”
“เธอว่าได้เหรอ?”
“ได้”
จิ่งเป่ยเฉินหยิบปากกามาแล้วเตรียมที่จะเซ็น เขาเชื่อในสายตาของเธอ
ทันทีที่เขากำลังจะเซ็น มือของเธอก็ยื่นมากันเอาไว้
เขาเงยหน้ามองเธอ “โหรวโหรว?”
“นายควรจะดูมันก่อนนะ!” เธอคิดว่าเขาไม่มีทางเห็นด้วยแน่นอน ถึงจะไม่เห็นด้วยแต่เธอก็ไม่อยากจะให้เขาเซ็นแบบนี้
ไม่ว่าจะเป็นไปได้หรือไม่ ทางที่ดีก็ต้องดูก่อน
อันโหรวดึงมือกลับพลางมองเขาและพยักหน้าอย่างจริงจัง “ดูก่อนค่อยว่ากัน”
จิ่งเป่ยเฉินพลิกหน้ากระดาษดูและมองมันผ่าน ๆ ปากกาในมือตกลงบนโต๊ะ ใบหน้าที่เคร่งขรึมของเขามืดมนลง
“ไม่อนุมัติ!”
เธอรู้แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้
