ชายคนนั้นใครจะไปกล้าแต่งงานด้วย ไม่แน่อาจจะปกป้องซึ่งกันและกันในอนาคตก็ได้!
“จือเซี๋ยว เธอใจเย็นก่อน” ทั้ง ๆ ที่เธอมาที่นี่เพื่อระบาย ทำไมตอนนี้กลับกลายเป็นจือเซี๋ยวที่โมโห
“โหรวโหรว ฉันใจเย็นไม่ไหวหรอกนะ ทั้งคู่ทำเกินไปจริง ๆ” หลินจือเซี๋ยวพูดด้วยท่าทางจริงจัง แต่จู่ ๆ ก็กอดอันโหรวอีกครั้ง
“โหรวโหรว พวกเรานี่มันน่าสงสารจริง ๆ ฮือ ๆ……..”
อันโหรวโอบไปที่หลังเธอและพูดเบา ๆ “ความจริงฉีเซิ่งเทียนก็ไม่เลวนะ”
“บิ๊กบอสก็ไม่เลวเหมือนกันแหละ!”
“พวกเขาต่างดีกันทั้งนั้น เธออย่าเสียใจเลย เป็นเพราะว่าเรื่องของฉัน พวกเธอเลยขัดแย้งกัน ความผิดของฉันร้ายแรง” เธอเริ่มปลอบหลินจือเซี๋ยว ไม่คิดเลยว่าเรื่องจะกลายเป็นแบบนี้
“เป็นความผิดของพวกเขา! เธอว่าดื่มไวน์อะไรดี!”
อันโหรวเงียบ เธอกำลังคิดว่าทำไมจิ่งเป่ยเฉินถึงได้ดื่มไปเยอะแบบนั้น ลูกเองก็ไม่อยู่แล้ว หรือเพราะถังซั่วที่เป็นน้องชายตัวเอง เขาเลยเจ็บปวดใจ
แต่ว่าใจของตัวเองนั้นจะไม่เจ็บปวดได้ยังไง!
ทั้งคู่พิงไปที่โซฟา หลินจือเซี๋ยวร้องไห้เสียใจยิ่งกว่าเธออีก
เธอโศกเศร้าเสียใจ แต่ไม่ได้ร้องไห้ออกมา ทำเพียงเก็บมันเอาไว้ในใจ
