หลินจือเซี๋ยวโกรธฉีเซิ่งเทียนที่ช่วยจิ่งเป่ยเฉินปกปิดซ่อนมันไว้ แล้วยังมาถามเธออีก ยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ
ทันใดนั้นประตูห้องก็ถูกเปิดออก ฉีเซิ่งเทียนและจิ่งเป่ยเฉินเห็นผู้หญิงทั้งสองคนนั้นนั่งกอดกันอยู่บนโซฟาด้วยความเศร้าเสียใจอย่างมาก
“เซี๋ยวเซี๋ยว พี่สะใภ้! พวกเธอ……” ฉีเซิ่งเทียนรีบเดินเข้าไป จำเป็นต้องขนาดนี้ไหม?
จิ่งเป่ยเฉินที่มีใบหน้าที่เย็นชา เขายืนอยู่ด้านนอกตลอด เขาไม่คิดที่จะเปิดประตูเข้ามา ถ้าหากว่าไม่ใช่เพราะฉีเซิ่งเทียนมา เขาก็คงจะยืนอยู่ตรงด้านนอกและฟังพวกเธอต่อไป
หลินจือเซี๋ยวและอันโหรวต่างตกใจ ทำไมจู่ ๆ เขาถึงได้เข้ามา พวกเธอกำลังร้องไห้กันอยู่
ฉีเซิ่งเทียนเดินมาจับหลินจือเซี๋ยว ส่วนจิ่งเป่ยเฉินก็เดินไปหาอันโหรวที่มีดวงตาแดงก่ำ เขาย่อตัวลงไปกอดเธอ ก่อนจะพาเธอขึ้นไปชั้นบน
ถึงแม้เธอจะไม่ได้ร้องไห้ แต่ว่าดวงตานั้นแดงก่ำมาก เธอมองไปที่ใบหน้าเย็นชาของเขา มือทั้งสองข้างค่อย ๆ โอบคอเขาไว้และพิงไปที่หน้าอกของเขา
จิ่งเป่ยเฉินอุ้มเธอเข้าไปในห้องนอนหน่วนหน่วนและล็อกประตูห้อง
“ทำไมนายยังไม่ไปอีก?” เธอนั่งลงบนเตียงพลางเงยหน้ามองเขา
