“ฉันจะไปได้ยังไง?” ส่งเธอหน้าประตูเสร็จ เขาก็คิดว่าจะไม่กลับไป จะรอเธออยู่ด้านนอกตลอด
“นายคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะแก้ไขปัญหาได้เหรอ?” เขาอยู่ข้างนอกตลอดก็ไร้ความหมาย
ลูกอยู่ในท้องเย่มู่เหยียนแล้ว
“โหรวโหรว วิธีแก้ไขปัญหานั้นยังต้องรออีกนาน หรือว่าช่วงเวลานี้เธอจะรู้สึกอึดอัดไปตลอดโดยไม่สนใจฉันเลยเหรอ?” เขารู้ว่าเธอเสียใจมาก ตัวเขาเองก็เสียใจไม่แพ้กัน
เขานั่งลงข้างเธอ เอาแขนโอบเอวของเธอไว้ “โหรวโหรว ฉันต้องทำยังไงให้เธอหายโกรธ?”
“นายไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น” เรื่องมันมาถึงขนาดนี้แล้ว พวกเขาทำอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์
รอให้ลูกคลอดออกมาถึงจะตัดสินใจได้
“ไม่ทำอะไรเลย?” เขาหรี่ตามองเธอ “รวมถึงเธอด้วย?”
“ตอนนี้เป็นแบบนี้ยังจะคิดเรื่องแบบนั้นอีกงั้นเหรอ!” เธอกำลังโกรธอยู่แท้ ๆ ใครจะมาพลอดรักกับเขา!
“ฉันไม่ได้คิดอะไรเลย เธอเป็นโหรวโหรวของฉัน ภรรยาของฉัน ฉันคิดถึงเธอ” ตอนนี้เขากลายเป็นคนที่ไร้ยางอายต่อหน้าเธอ
“อืม ๆ นายคิดถึงฉันเถอะ! คิดถึงได้แค่ฉัน ห้ามคิดถึงคนอื่น!” ร่างกายของเธอกดทับไปที่เขา แม้จะรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย
