“สบายดีค่ะ ขอบคุณความห่วงใยของคุณนายจิ่ง หลังจากนี้ไม่ต้องการเกี่ยวข้องกับคุณนายจิ่งและประธานจิ่ง ลูกของฉันก็คือลูกของฉัน ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ กับครอบครัวจิ่ง ทั้งคู่ไม ม่ต้องกังวลไปนะคะ ฉันจะไม่ไปรบกวนพวกคุณ และแสดงความยินดีกับงานแต่งงานของพวกคุณด้วย”
งานแต่งงานของพวกเขาเมื่อวาน และลูกของเธอที่เกือบจะหายไปจากเธอเมื่อวาน
ถ้าหากว่าหายไปจากเธอ แผนการทั้งหมดคงจะไม่สูญเปล่า
สิ่งสำคัญคือผู้หญิงนั้นมีประโยชน์ เธอใจอ่อนและเป็นแม่คนด้วย เธอจะต้องเข้าใจหัวอกของเธอแน่
ไม่สามารถทำแท้งลูกได้ ลูกต้องมีชีวิต
แบบนี้ไม่เหมือนกับที่อันโหรวจินตนาการเอาไว้ เธอมองไปที่จิ่งเป่ยเฉิน ใบหน้าของเขาที่ดูไม่ดี ตอนนี้ยิ่งหนักกว่าเดิม เขายืนเย็นชาราวกับเป็นรูปปั้น
“เป็นลูกของเขาจริง ๆ” ถ้าหากไม่ใช่ก็ไม่จำเป็นที่จะต้องพูดแบบนั้น ขีดเส้นอย่างชัดเจน
