“คุณนายจิ่ง ฉันไม่ได้เจตนาจะมาวุ่นวายในชีวิตพวกคุณ ยิ่งไปกว่านั้นชื่อเสียงของฉันก็อ่อนไหวง่ายมาก ฉันเก็บเขาเอาไว้เพียงเพราะว่าเขาคือลูกของฉัน ถ้าหากว่าไปสร้างปัญหาให้คุณท ทั้งคู่ ฉันก็ต้องขอโทษด้วย ถึงยังไงฉันกับประธานจิ่งก็ไม่ได้มีความรู้สึกต่อกัน เป็นเพียงแค่อุบัติเหตุ” เพราะอุบัติเหตุไม่คาดฝันถึงได้อยู่ด้วยกัน
คำพูดพวกนี้มันดูชอบธรรมมากเกินไปจริง ๆ ถ้าเธอคิดเล็กคิดน้อย ต้องให้เธอนั้นเอาเด็กออกแน่ ดูเหมือนเธอจะใจแคบและไร้ปรานีเกินไป!
แต่ผู้หญิงคนนั้นสามารถยอมรับว่าสามีตัวเองนอกใจและยังมีลูกอีก!
“เธออยากจะให้เด็กเกิดมาก็แล้วแต่เธอ” จิ่งเป่ยเฉินจูงมืออันโหรวออกมาด้านนอก
อันโหรวไม่ได้ปฏิเสธและปล่อยให้เขาลากเธอออกมา ประตูห้องปิดลง จางเมิ่งมองเธออย่างเป็นกังวล “ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
“แค่ลูกไม่เป็นอันตราย ฉันก็ไม่เป็นอะไร” เย่มู่เหยียนลูบไปที่ท้องน้อย ใบหน้าที่สวยงามนั้นเผยรอยยิ้มขึ้น
ทั้งคู่เดินออกไปที่ระเบียงทางเดิน อันโหรวมองไปที่แผ่นหลังของเขา หัวใจของเธอค่อย ๆ ตกลงสู่ก้นบึ้ง
ทันใดนั้นเธอก็รู้สึก….เด็กคนนั้นอาจจะเป็นลูกของเขา
เจ็บปวด เจ็บจนหายใจไม่ออก
