“นายปล่อยฉันก่อนเถอะ! ข้อมือนั้นรัดแน่นเกินไป” เธอพูดเบา ๆ
ข้อมือของเธอถูกคลายออกเล็กน้อย เธอสะบัดมือของเขาออกทันทีและหยุดอยู่กับที่
“ฉันต้องการอยู่เงียบ ๆ” ตอนนี้เธอยังไม่คิดอยากจะเผชิญหน้ากับเขา
น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นว่า “เธอจะไปอยู่เงียบ ๆ ที่ไหน?”
“ส่งฉันไปบ้านหลินจือเซี๋ยว!” เธอเสียใจ อึดอัด ไม่รู้ว่าจะทำยังไง!
ต้องเชื่อเขาเหรอ?
แต่ว่าลูกน้อยนั่นก็ยังต้องรออีกนานกว่าจะคลอดออกมา ต้องต่อสู้กับเขาอีกนานแค่ไหน?
เธอไม่อยากจะทำแบบนั้น!
เมื่อถึงหน้าบ้านหลินจือเซี๋ยว เธอทำท่าจะเปิดประตู แต่กลับพบว่าเปิดไม่ออก เธอหันไปมองใบหน้าของจิ่งเป่ยเฉิน
บรรยากาศภายในรถนั้นทั้งเย็นและอึดอัด
“เปิดประตู” เธอพูด
“ไม่ไปได้ไหม? เธอไม่อยากเจอฉัน ฉันออกไปก็ได้ ในบ้านยังมีหยางหยางกับหน่วนหน่วน เธอไม่คิดถึงลูก ๆ เหรอ?” เขารู้ว่าก่อนที่เด็กจะเกิดมา ไม่มีการพิสูจน์ความเป็นพ่อลูกให้เชื่อใ ใจได้
เธอเศร้าเสียใจและอึดอัดแค่ไหน เขาเข้าใจดี
“ตอนเย็นฉันจะกลับไปเอง” ความรู้สึกที่เสียใจขนาดนั้นไม่สามารถแสดงให้หน่วนหน่วนและหยางหยางเห็นได้ เธอจำเป็นต้องหาคนมารับฟัง
“กี่โมง ฉันจะมารับเธอ”
“สองทุ่มแล้วกัน!”
“ได้”
