จิ่งเป่ยเฉินกดเปิดประตู อันโหรวจึงลงไปจากรถและเดินไปด้วยความเสียใจ ราวกับเหยียบมีดที่อยู่บนพื้น
ทั้ง ๆ ที่ผู้หญิงคนนั้นบอกเองว่าไม่ต้องการให้เขารับผิดชอบและไม่ต้องการยุ่งกับพวกเขา แต่ยิ่งเป็นแบบนี้หัวใจของเธอก็ยิ่งเจ็บปวด
จิ่งเป่ยเฉินนั่งอยู่ในรถมองดูเธอเดินเข้าไปด้านใน และรถยังคงจอดนิ่ง
ทันทีที่อันโหรวเดินเข้าไปก็เข้าไปกอดหลินจือเซี๋ยว “จือเซี๋ยว…..”
“โหรวโหรวเป็นอะไร?” หลินจือเซี๋ยวกอดเธอไว้อย่างรวดเร็ว เธอดูไม่มีความสุขเลย
“จือเซี๋ยว ฉัน…..” เรื่องแบบนั้นจะบอกยังไง ไม่ง่ายเลยที่พวกเขาจะได้อยู่ด้วยกัน เมื่อวานเพิ่งจะแต่งงานกันไป วันนี้กลายเป็นแบบนี้เสียแล้ว
เมื่อวานน่าจะเปลี่ยนไปเป็นแบบนี้แล้ว
“โหรวโหรว อย่าร้องไห้สิ! มีเรื่องอะไรบอกฉันมา ไม่อย่างนั้นไปบอกบิ๊กบอสก็ได้! พวกเราจะออกหน้าช่วยเธอเอง!” หลินจือเซี๋ยวพูดอย่างรีบร้อน โหรวโหรวของเธอนั้นแข็งแกร่งเกินไป ไม่เคยเห็นเธอเสียใจหนักขนาดนี้มาก่อน
“อย่าพูดถึงเขาเลย เพราะว่าเขาทำให้ฉันโกรธ ครั้งนี้มันจบแล้ว เขาไปมีลูกนอกสมรส!” อันโหรวปล่อยเธอออก ใบหน้าของเธอเศร้าและเสียใจอย่างมาก
