จิ่งเป่ยเฉินได้ยินแบบนั้นก็รีบเดินไปที่เตียงและเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์จากเธอ ก่อนจะปิดมันด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยและโยนให้หลินจือเซี๋ยว “ฉีเซิ่งเทียนรอเธออยู่”
“ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ค่ะ!” หลินจือเซี๋ยวรีบวิ่งออกไปจากห้องราวกับเป็นนักโทษ
อันโหรวมองเธอเดินออกไปจากห้อง ก่อนจะเงยหน้ามองจิ่งเป่ยเฉิน “ฉีเซิ่งเทียนเองก็จะกลับกันแล้วเหรอ?”
ตอนกลางวันที่บรรยากาศคึกคักจู่ ๆ ก็กลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง
“มีเรื่องที่ต้องจัดการ” เขานั่งลงบนเตียง เสียงที่ได้ยินเข้ามาในหูเมื่อครู่นั้น
ไม่คิดเลยว่าพวกเธอจะดูข่าวนั้นกันอยู่ หลินจือเซี๋ยวชอบก่อเรื่องให้เขาจริง ๆ โชคดีที่โหรวโหรวไม่ได้สงสัยอะไร
“งั้นนายอยากจะกลับไหม? ความจริงแล้วฮันนีมูนนั้นฉันไม่ไปก็ได้ พวกเราอยู่ด้วยกันนานแล้ว ก่อนหน้านี้ฉันก็พักผ่อนมานานแล้วด้วย ไม่จำเป็นต้องไปฮันนีมูนหรอก! ถ้าที่บริษัทมีงาน งั้น นพวกเราก็กลับไปกันเถอะ!” เธอเชื่อในความสามารถของฉีเซิ่งเทียน แต่ว่าเมื่อก่อนเธอก็พักผ่อนมานานมากแล้ว
ตอนนี้เธอเกียจคร้านและอ่อนโยนขึ้น
หากพักผ่อนต่อ ถ้าหลังจากนี้เธอไม่อยากจะทำงานแล้วจะทำยังไง?
“เธอไม่อยากจะไปดูรอบ ๆ เหรอ?”
