“ไม่ใช่ว่าไม่อยาก” ถ้าเธอปฏิเสธไปตรง ๆ น่าจะไม่ดีเท่าไร
จิ่งเป่ยเฉินเดินเข้ามาใกล้และโอบเอวเธอ “ถือว่าอยู่เป็นเพื่อนฉัน ฉันอยากผ่อนคลายสักหน่อย”
เธอได้ยินผิดไปหรือเปล่า ไม่คิดว่าใครบางคนจะถามอย่างอ่อนโยนแบบนี้ น่าจะพูดมาตรง ๆ ว่าไปด้วยกัน ไม่สามารถปฏิเสธใช่ไหม?
“ได้ ไปเป็นเพื่อนนาย!” แน่นอนว่ายอมไปเป็นเพื่อนเขา
“นายอยากจะพักผ่อนสักหน่อยไหม? ตอนกลางวันดื่มไปเยอะเลย” คิดว่าจะงีบเป็นเพื่อนเธอซะอีก!
สุดท้ายไม่เห็นแม้แต่เงา
“เธออยู่เป็นเพื่อนฉัน” ความจริงเขาไม่ง่วงและไม่อยากจะนอน ภายในใจนั้นมีเรื่องอึดอัดและกดดันมากเกินไป
“ช่วยไม่ได้ที่จะอยู่กับนาย” เธอตื่นแล้วอย่างมากก็อยู่เป็นเพื่อนเขาสักพัก หลังจากนั้นค่อยไปอยู่เป็นเพื่อนหน่วนหน่วนกับหยางหยาง
จิ่งเป่ยเฉินถอดเสื้อและกางเกง ก่อนจะนอนลงบนเตียง ไม่นานประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออกจากด้านนอก
ใบหน้าของหยางหยางเดินเข้ามาอย่างรีบร้อน “แม่จ๋า น้องสาวไม่สบาย”
“หยางหยางไม่ต้องเป็นห่วง ที่นี่มีหมออยู่” อันโหรวรีบลุกขึ้นจากเตียงและสวมเสื้อคลุม ก่อนจะจูงมือหยางหยางเดินออกไปด้านนอก
จิ่งเป่ยเฉินรีบใส่เสื้อและวิ่งตามออกไปทันทีด้วยความเป็นห่วงหน่วนหน่วน
