แน่นอน ไม่ช้าเขาก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นมา
“ผมครับ!”
อันโหรวหันหน้าไปมองที่ฉีหย่วนหยางที่อยู่ด้านข้าง เขาสวมเสื้อเชิ้ตลายดอกไม้ ราวกับว่ามาที่นี่เพื่อพักผ่อนเท่านั้น
แต่สิ่งที่เขาพูดเมื่อครู่นี้หมายความว่ายังไงกัน?
ทำไมเขาถึงได้คัดค้านมัน!
“ประธานจิ่ง คุณมีอะไรบางอย่างที่ยังไม่ได้บอกโหรวโหรวหรือเปล่า? คุณจะพูดเองหรือให้ผมช่วยพูดให้?” ฉีหย่วนหยางมองมาที่เขาด้วยสายตาที่แน่วแน่ มองดูแล้วไม่โอนเอนใด ๆ
รู้แต่แรกอยู่แล้วไม่ควรให้เขามา!
จิ่งเป่ยเฉินมั่นใจอยู่หลายส่วนว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นต้องหมายถึงเรื่องของเย่มู่เหยียนแน่ ๆ แต่เขารู้ได้ยังไงกัน?
ไม่อย่างนั้นจะมีเรื่องอะไรอีกที่จะทำให้เขาต้องหวาดกลัวอีก
“ประธานฉี คุณควรกลับไปนั่งที่นะ! เรื่องพวกนี้พวกเราค่อยมาคุยกันทีหลัง” งานแต่งที่งดงามแบบนี้กลับมาถูกขัดจังหวะด้วยเรื่องอะไรก็ไม่รู้ ในใจเธอรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไรนัก
