ฉีหย่วนหยางมองดูใบหน้าที่งดงามของเธอ แม้จะถูกกั้นด้วยผ้าคลุมเบาบาง แต่ก็มีเสน่ห์ที่น่าดึงดูดอยู่ภายใต้ผ้าสีขาวที่คลุมไว้ ชุดแต่งงานนี่ช่างเข้ากับเธอมากจริง ๆ มันทำให้ตั วของเธอดูมีเสน่ห์มาก “โหรวโหรว เธอไม่อยากรู้จริง ๆ เหรอ?”
“ฉันไม่อยาก!”
จิ่งเป่ยเฉินที่อยู่ตรงข้ามกับเธอมองใบหน้าเธออย่างไม่กะพริบตาใด ๆ ถ้าหากเธอคิดอยากจะรู้ละก็ เขาเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะพูด หรือจะให้ฉีหย่วนหยางเป็นคนพูดแทน
อาจจะเป็นไปได้ที่พวกเขาพูดไม่เหมือนกัน
ฉีหย่วนหยางมองดูใบหน้าของเธอ ก่อนจะพูดขึ้น “โหรวโหรว เวลาใดที่เธอร้องไห้ก็มาหาฉันนะ ฉันจะเป็นไหล่ให้เธอพักพิงเอง ขอให้คู่บ่าวสาวมีความสุข ฉันมีธุระ ขอตัวก่อน”
อันโหรวมองดูแผ่นหลังของเขาที่เดินออกไป ทำไมเธอต้องร้องไห้ด้วย?
เธอไม่ได้อยากร้องไห้เสียหน่อย!
ผู้ก่อกวนได้เดินออกไปแล้ว บาทหลวงจึงพูดดำเนินงานต่อ “ตอนนี้พวกคุณสามารถแลกแหวนกันได้แล้ว”
หลินจือเซี๋ยวเป็นคนส่งแหวนให้ ตัวเธอนั้นรู้สึกตื่นเต้นกับงานแต่งนี้มาก ประสบการณ์ที่เจอครั้งสุดท้ายเมื่อตอนนั้นเธอยังไม่ได้ให้ ครั้งนี้ในที่สุดก็ได้มอบให้สำเร็จจนได้
