“ทำอะไรก็ตัดสินใจเลย ฉันแค่เสนอความเห็นให้พิจารณา ถ้าไม่ทำจะนั่งคุยกันหรือดื่มชาและระลึกถึงอดีตอันน่าเศร้า หรือจะดูแสงจันทร์ใต้แสงเทียน แล้วจะรู้ว่าความจริงแล้วการให้อภัย ยคนคนหนึ่งนั้นง่ายมาก” เธอคิดว่าง่ายเหรอ?
ไม่ง่าย!
ไม่ง่ายเลยสักนิดเดียว!
“โหรวโหรว ถ้าหากว่าเป็นเรื่องอื่นฉันจะไม่มีทางโกรธเขามากขนาดนี้ แต่นี่มันเกี่ยวกับเธอ ฉันไม่ได้ใจกว้างขนาดนั้น” เขายอมรับว่าไม่ใช่คนที่ใจแคบ แต่ถ้าเป็นเรื่องของโหรวโหร รว เขาใจแคบ!
“ไม่ใจกว้าง อืม ไม่ใจกว้าง! งั้นนายจะโมโหไปถึงเมื่อไหร่? ไปตลอดจนแก่?” เธอกังวลมากจริง ๆ ถ้าตัวเองไม่เป็นผู้สร้างสันติ ทั้งสองคนคงจะไม่มีทางกลับมาคุยกันจนแก่จริง ๆ
“โหรวโหรว……”
“โอเค ฉันจะไม่พูดแล้ว ในเมื่อนายไม่อยากจะเจอเขา งั้นหลังจากงานแต่งงานก็ค่อยว่ากัน!” เธอไม่ได้อยากบังคับเขา ถ้าเขาไม่ยอม ทั้งสองคนก็คงจะไม่มีโอกาสได้ทำลายปมตรงนี้
“พรุ่งนี้พวกเราค่อยไป”
“พรุ่งนี้เพิ่งจะวันพฤหัสบดี!”
พวกเขาจะรีบไปทำไม?
หมายความว่าเธอเพิ่งจะทำงานได้หนึ่งวันก็ต้องลาแล้ว
ลาสองวันเท่านั้นเอง ถือเป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับพวกเขา!
