คิดถึงตรงนี้เธอก็ยิ้มรับทันที “พวกเราจะไปเล่นกันก่อน ก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้ ในเมื่อตัดสินใจแล้ว!”
วันรุ่งขึ้นพวกเขาไม่ได้เข้าบริษัทและตรงไปที่สนามบินทันที
หลังจากบินได้ไม่กี่ชั่วโมงก็จอดเทียบที่เกาะ
ได้มองดูท้องฟ้าสีคราม เมฆสีขาว และน้ำทะเลสีคราม อารมณ์ของเธอก็ดีขึ้นมาก
เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาเตรียมโทรหาหลินจือเซี๋ยว แต่กลับต้องตกใจ ไม่คิดเลยว่าจะไม่มีสัญญาณ!
เธอหันไปมองจิ่งเป่ยเฉินที่สวมชุดสบาย ๆ “ที่รัก สัญญาณ?”
ใบหน้าที่เคร่งขรึมของจิ่งเป่ยเฉินนั้นยิ้มเล็กน้อย “ไม่มี”
“เป็นไปไม่ได้!” อันโหรวจ้องไปที่เขาพลางมองโทรศัพท์ที่ไร้สัญญาณ “ทำไมที่ที่นายอยู่ถึงไม่มีสัญญาณ ฉันยังไม่ได้โทรศัพท์หาหลินจือเซี๋ยวเลย”
จิ่งเป่ยเฉินกอดเธอเอาไว้ไม่ให้หนี “ฉีเซิ่งเทียนรู้”
“แต่เรื่องไม่มีสัญญาณ ทำไมฉันถึงรู้สึกว่านายแกล้งฉันเล่น?” บริษัทจิ่งที่ดูยุ่งอยู่ ถ้าเกิดว่ามีเรื่องเร่งรีบจะทำยังไง?
และตามที่เข้าใจ สำหรับจิ่งเป่ยเฉินแล้วไม่มีทางที่จะไม่มีสัญญาณ!
จิ่งเป่ยเฉินก้มหน้ามองเธออย่างจริงจัง “โหรวโหรว เพื่อป้องกันการหลบหนีทุกช่องทาง เพราะงั้นต้องยุติติดต่อกับโลกภายนอกทั้งหมด”
