อันโหรวเม้มริมฝีปากและดิ้นรน “เชื่อไหมว่าฉันจะกระโดดลงทะเลไปเดี๋ยวนี้?”
“เธออยากว่ายน้ำกลับไป?”
“ฉันไปจับปลาก็ได้นะ!” เขาพูดเกินจริงและยังมีคนอื่นที่จะมา เป็นไปได้ยังไงที่จะไม่มีสัญญาณ
“ฉันต้องการติดต่อกับหยางหยางและหน่วนหน่วน! ทั้ง ๆ ที่ควรจะพาพวกเขามาด้วย” แต่บางคนกลับบอกให้พวกเขาตั้งใจเรียน ให้ก้าวหน้าในทุก ๆ วัน
ความจริงแล้วเขาแค่อยากให้พวกเขาทั้งสองอยู่ได้ด้วยตัวเองเท่านั้น เรื่องนี้เธอเข้าใจ แต่ว่าไม่ได้ติดต่อหยางหยางกับหน่วนหน่วนหนึ่งวัน เธอรู้สึกไม่สบายใจ
“พรุ่งนี้พวกเขาก็มา เธอไม่อยากให้โลกนี้มีแค่เราสองคนเหรอ?”
เธอขยับริมฝีปากโดยไม่พูดอะไร
ทั้งคู่เดินไปที่คฤหาสน์บนเกาะ และก็พบว่าจิ่งเป่ยเฉินนั้นพูดจริง เป็นโลกที่มีแค่พวกเขาสองคน
ในคฤหาสน์นั้นไม่มีคนรับใช้เลยสักคนเดียว!
คืนนั้นเธอทำอาหารเย็นง่าย ๆ และเขาก็พาเธอไปเดินเล่นที่ชายหาดด้านนอก เกาะขนาดใหญ่แบบนี้แต่กลับไม่มีใครอยู่เลย
“พรุ่งนี้คนก็เยอะแล้ว” จิ่งเป่ยเฉินเหมือนรู้ถึงความสงสัยของเธอจึงพูดขึ้น
เนื่องจากวันนี้พวกเขามา เพราะงั้นหลายคนจึงกลับไปชั่วคราว พวกเขาสามารถทำอะไรก็ได้ที่นี่
ตัวอย่างเช่น………
