ตอนนี้อันโหรวฟื้นสุขภาพกลับมาอย่างเต็มเปี่ยม จิ่งเป่ยเฉินก็ยินยอมให้เธอไปทำงานที่บริษัทได้!
เมื่อจิ่งเป่ยเฉินกลับจากที่ทำงานมาถึงบ้าน โหรวโหรวก็โถมตัวเข้ามาหาเขา “ที่รัก พรุ่งนี้ฉันขอไปทำงานได้หรือเปล่า?”
แน่นอนด้วยสถานการณ์แบบนี้ เขาเองก็คาดหวัง แต่กำลังอ้าปากที่จะพูดถึงเรื่องไปทำงาน
“ที่รัก ถ้าหากไม่ไปทำงานละก็ ฉันอยาก……”
จู่ ๆ เธอก็เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ พร้อมกับกะพริบตาเบิกกว้างมองไปที่เขา “เธออยากจะทำอะไร?”
จิ่งเป่ยเฉินอุ้มเธอและพาเดินขึ้นไปที่ด้านบน “ภรรยา คุณเพิ่งบอกเองว่าอยาก แน่นอนว่าผมเองก็ต้องทำให้คุณพึงพอใจ”
“ฉันบอกตอนไหนว่าจะพูดแบบนั้น” เห็นได้ชัดว่าตอนพูดกับเขาไม่ได้สื่อความแบบนั้นเลยสักนิด
แต่หลังจากที่คิด ๆ ดูแล้ว ช่วงที่เธอแท้งผ่านไปสี่สิบกว่าวันแล้ว หมอยังบอกอีกว่าอย่างน้อยก็ควรพักผ่อนต่ำสุดสามสิบสี่สิบวันถึงจะดี ในที่สุดช่วงเวลาที่เขารอก็ได้มาถึง
แถมช่วงก่อนหน้านั้นที่ตั้งท้อง พวกเขาเองก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกันนานแล้วด้วย………
