ทันใดนั้นเองใบหน้าน้อย ๆ ของเธอก็แดงระเรื่อขึ้นมา ในใจของเธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อย มือเล็ก ๆ จับไปที่เสื้อของเขาแน่นขึ้น ไม่รู้จะพูดอะไรออกไปดี
เรื่องพวกนี้ ตอนนี้เธอเองก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธได้
แต่ว่า……….
ตอนนี้มันยังกลางวันแสก ๆ อยู่นี่สิ!
“หลังจากกินข้าวเย็นค่อยว่ากันไม่ได้เหรอ?” เธอกระซิบเบา ๆ
“ไม่ได้หรอก”
แต่เธอเองก็ไม่ได้ถามอะไร!
ไม่ช้าตัวเธอก็ถูกโยนลงบนเตียง มือน้อย ๆ ยังคงจับไปที่เสื้อของเขา ก่อนจะค่อย ๆ ปล่อยมือออกจากเสื้อที่เกิดรอยยับอย่างช้า ๆ “ถ้าแบบนั้นนายก็ต้องตกลงรับปากก่อนว่าพรุ่งนี้ฉ ฉันไปทำงานได้! ไม่อย่างนั้นไม่ให้นอนด้วยนะ!”
หลังจากที่ว่างอยู่เป็นเวลานาน จะให้อยู่บ้านต่อไปก็คงน่าเบื่อแย่ อีกอย่างไม่ได้ออกแบบผลิตภัณฑ์ใด ๆ มันทำให้เธอรู้สึกขาดแรงบันดาลใจไปบางอย่าง
“โหรวโหรว……..”
ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ดูยั่วยวนของเธอ ทำให้ชายตัวสูงอย่างเขาเข้ามากดเธอไว้บนเตียง สายตาที่ดูน่าหลงใหลตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความปรารถนา ไม่ช้าน้ำเสียงของเธอก็ดังขึ้นอีกครั ง “ฉันอยากไปทำงานจริง ๆ นะ!”
