จิ่งเป่ยเฉินปลดเสื้อผ้าของเธอออก ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่คลุมเครือ “พรุ่งนี้เธอลุกจากเตียงไม่ได้แน่”
ถึงขนาดนั้นเลยเหรอ?
ทันใดนั้นเธอก็เริ่มรู้สึกสติหลุดลอยไปทีละนิด!
“ที่รัก เบา ๆ หน่อย……”
หลังจากอดกลั้นมานาน พรุ่งนี้ดูเหมือนเธอคงลุกจากเตียงไม่ได้แน่ ๆ
“โหรวโหรว เธอ…ฉันอดกลั้นมานานมากแล้ว ขืนอดกลั้นต่อไปมีหวังยับยั้งไม่ได้กันพอดี” แต่ละคืนที่ต้องอดกลั้น เธอจะเข้าใจถึงมันบ้างหรือเปล่า
ความอยากกระหายในตัวเขาทุก ๆ คืนมันร้อนรุ่มมาก แต่ก็ไม่อาจสัมผัสอะไรเธอได้ ทำได้เพียงอดทนรออย่างเงียบ ๆ
ท่าทางที่ร้อนแรงและดุเดือดทำให้ตัวเธอถึงกับสั่นไปทั้งตัว “อืม อย่างน้อยก็อย่าให้ฉันอยู่แต่บนเตียงจะได้ไหม? เพิ่งจะหายดี นายอยากให้ฉันกลับไปที่โรงพยาบาลอีกเหรอ?”
“แน่นอนว่าไม่มีทาง ฉันจะพยายามละกัน”
คนที่คุ้นเคยแบบนี้ แต่ละคืนนอนอยู่ข้างกาย หลังจากที่ไม่ได้ทำมานาน เธอเองก็เริ่มรู้ประหม่าขึ้นมาแล้วจริง ๆ
รสจูบที่กะทันหัน เสื้อผ้าทั้งสองคนตอนนี้ไม่รู้ว่าถูกโยนไปไหนแล้ว ตอนนี้ทั่วทั้งตัวพวกเขากำลังเปลือยเปล่าพัวพันกันและกัน
