ปากกาในมือของหลินจือเซี๋ยวค่อย ๆ หมุน “ผู้จัดการฉี ขอถามหน่อย คุณขอฉันแต่งงานแล้วเหรอ? ไหนแหวน? ฉันเป็นผู้หญิง ส่วนคุณก็เป็นเพลย์บอย ความโรแมนติกอยู่ไหน! ความโรแมนติกของ งคุณในความรู้สึกที่หลงเหลือของฉันคือกินตับอย่างเดียวใช่ไหม?”
“เซี๋ยวเซี๋ยวรู้ใจฉันจริง ๆ” เขาเอ่ยอย่างเป็นกันเอง ถ้าเธอยอมเขาถึงจะกล้าขอเธอแต่งงาน!
ถูกปฏิเสธไปแล้วรู้สึกน่าอาย
เข้าใจเขา?
เป็นที่แน่ชัดว่าเขามานอนที่เตียงเธอทุกคืน กอดรัดตัวของเธอ ยังไม่พอ เธอจะไปเข้าใจหมาป่าที่หิวโหยกินไม่อิ่มแบบเขาได้ยังไง
“เอามือของคุณออกไปจากตัวฉัน ฉันต้องทำงานต่อ!” เขาที่ไม่ได้ทำงานทั้งวันยังไม่ยอมให้เธอทำงานดี ๆ อีก
ดูเหมือนว่าช่วงนี้บิ๊กบอสไม่มีกะจิตกะใจจะทำงานเท่าไร ประสิทธิภาพการทำงานต่ำมาก ดูไม่เหมือนเมื่อก่อนที่ทำงานอย่างบ้าคลั่ง
พอบิ๊กบอสทำงานก็คิดที่อยากจะเลิก ภรรยาไม่อยู่ก็ไม่มีความกระตือรือร้นในการทำงาน
“เซี๋ยวเซี๋ยวทำงานอะไร พวกเราไปกินข้าวกันเถอะ!
“ตอนนี้?” เขามีปัญหาหรือเปล่า?
เพิ่งจะสิบเอ็ดโมง ครั้งนี้ไปกินข้าวจะไม่มีปัญหาอะไรจริง ๆ เหรอ?
และเธอเป็นเพียงเลขาตัวน้อยเอง!
