“ไม่มีปฏิสัมพันธ์กับอะไรเลย” เธอนอนลงบนเตียงพลางมองฝ้าเพดาน จะต้องผ่านแต่ละวันแบบนี้จนถึงเมื่อไหร่กัน!
“ฉันอยู่บ้านเป็นเพื่อนเธอ”
“ไม่ต้อง นายไปทำงานของนายเถอะ ฉันหาสิ่งบันเทิงเองได้” ก็แค่ดูทีวี เดินเล่น วาดรูปออกแบบ ทุกอย่างเติมเต็มได้จริง ๆ แต่ก็แค่เบื่อ
“หาสิ่งบันเทิงเองได้จนร้องไห้?” เขาไม่ได้อยากเห็นฉากนี้
“ฉันก็แค่ดูละครแล้วซึ้งเกินไป” มือของเธอค่อย ๆ เคลื่อนไปบนไหล่ของเขา “ฉันไม่อยากจะนอนแล้ว นอนจนตื่นแล้ว”
ยังเอาเธอมานอนบนเตียงนี่จะให้เธอนอนอีกนานแค่ไหน
บิ๊กบอสอดทนมองไปที่นิ้วที่เคลื่อนไหวของเธอ ร่างกายก็พลันเกิดอาการซาบซ่าขึ้นมา ตอนนี้เธอทำได้แค่หยอกล้อเขาเล่น แต่เขาดันต้องควบคุมความต้องการเอาไว้
ลูกแอปเปิลของอดัมกลิ้งผิดธรรมชาติ ก่อนจะพูดเบา ๆ ว่า “อืม ไม่เลว เชื่อฟังดีมาก”
เขาเองก็แกล้งเธองั้นเหรอ?
นี่มันน้ำเสียงแบบไหนกัน?
“ช่วงนี้ฉันดูอ่อนแอมากเกินไปใช่ไหม? นายถึงทำเหมือนฉันเป็นเด็ก?” เธอพูดพลางลุกจากเตียงขึ้นมานั่ง ใบหน้าที่สวยงามจ้องมองเขา “ลงไปข้างล่างอยู่กับหน่วนหน่วนและหยางหยางดีกว่า า ไม่เล่นกับนายแล้ว”
