“อือ….” มือของบิ๊กบอสโอบเอวเธอและดึงเธอเข้ามาใกล้ ก่อนจะก้มมองเธอ “ทำไมไม่เล่นกับฉัน?”
“ก็นายมันแย่!”
“แย่มากแค่ไหน?”
น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นทำไมฟังดูคลุมเครือแบบนั้น?
อันโหรวค่อย ๆ หดตัวลง เธอกลอกตาไปมา “ฉันลงไปจริง ๆ นะ!”
บิ๊กบอสจ้องมองริมฝีปากสีชมพูระเรื่อของเธอและก้มลงไปจูบ
ริมฝีปากที่ไม่เชื่อฟังควรโดนปิดปาก
“อืออือ……”
แบบนี้ไม่เรียกแย่เหรอ?
ไม่พูดไม่จาก็จูบ!
เธอยังไม่ได้เตรียมตัวเลย!
เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นในเวลาที่ไม่เหมาะสม บิ๊กบอสปล่อยริมฝีปากเล็ก ๆ ของเธอออกอย่างไม่เต็มใจ ใบหน้าของอันโหรวที่แดงระเรื่อมองเขาด้วยบรรยากาศที่พร่ามัว
เมื่อเห็นฉีเซิ่งเทียนโทรมาเขาก็รับสายทันที มืออีกข้างยังคงลูบไปที่ใบหน้าของเธอ “พี่เฉิน! สะดวกไหม? เรื่องใหญ่แล้ว!”
เสียงของฉีเซิ่งเทียนดังมาราวกับว่าจงใจ
อันโหรวแตะไปที่มือของเขา “นายไปคุยเถอะ ฉันจะลุกแล้ว”
เธอมองซ้ายมองขวา แต่กลับหารองเท้าแตะของตัวเองไม่เจอ
“ฉันไปหยิบให้เธอเอง รอก่อน” จิ่งเป่ยเฉินลุกขึ้นเดินออกไป
รอเขาเดินไปที่ประตูห้องถึงได้ยินเสียงของฉีเซิ่งเทียน “พี่เฉิน ผู้หญิงคนนั้นกลับมาแล้ว พี่อยากจะไปเจอหน่อยไหม? หรือว่าจะ…….”
