อันโหรวที่ใกล้จะหลับแล้ว เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเข้ามาเธอก็รีบลุกขึ้นมาทันที
เธอมองไปที่อาหารเช้าในมือของเขาที่ส่งกลิ่นมาแต่ไกล แต่สีหน้าเขากลับดูเย็นชาเล็กน้อย
เธอมองเขาเดินเข้ามาอย่างกังวล “ทำไมสีหน้าดูไม่ดีเลย ไปหาหมอหน่อยดีไหม? เมื่อวานฉันจัดการให้แบบพลการ อาจจะทำไม่เรียบร้อย ไม่เจ็บแล้วเหรอ? ไปหาหมอหน่อยแล้วกัน!”
“โหรวโหรวทำได้ดีมากเลย” จิ่งเป่ยเฉินวางอาหารเช้าลงตรงหน้าเธอ “ไม่เจ็บแล้ว ไม่ต้องไปหาหมอหรอก”
“แต่ว่าสีหน้าของนายดูไม่ดีเลยนะ” อันโหรวเอื้อมมือไปลูบที่หน้าของเขา “ไม่ต้องเข้มแข็งหรอก!”
“ฉันกำลังโกรธที่ดูแลเธอได้ไม่ดีพอ ทว่าเธอกลับมาดูแลฉันแทน แล้วเมื่อคืนก็ไม่ได้กินข้าว!” จิ่งเป่ยเฉินมองเธออย่างเคร่งขรึม “ต่อจากนี้ไม่อนุญาตให้อดข้าว ไม่อย่างนั้นจะโดนทำโ โทษ!”
“ลงโทษยังไง?” เมื่อวานเธอไม่ได้กินข้าวเพราะว่าดูแลเขา หลังจากที่ฉีเซิ่งเทียนออกไป เธอก็เสียใจอย่างมากจนผล็อยหลับไป
“แน่นอน…..เธอชอบวิธีนี้” เขาหรี่ตามองที่เตียงใหญ่ด้านข้าง
อันโหรวเข้าใจความหมายแฝงในคำพูดของเขาทันที ใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย “ไม่ซีเรียสแต่เช้า!”
“กับภรรยาของตัวเองต้องซีเรียสด้วยเหรอ?”
