เมื่อได้ยินเสียงที่ทุ้มต่ำของเขา ฉีเซิ่งเทียนก็ตบไปที่หัวของตัวเอง เมื่อคืนนี้เพราะเขาไม่นอนเพราะมัวแต่ตรวจสอบว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกันแน่ จนเอนพิงประตูถึงได้รู้ว่าจิ่งเป่ยเฉินออกมาแล้ว อยากบอกเรื่องที่เขาทำขึ้นเมื่อวาน
แต่ก็ต้องรอให้เขาออกมาก่อน
“พี่เฉิน พี่ไม่สงสัยหน่อยเหรอว่าทำไมตัวพี่ถึงได้มีบาดแผลขึ้นมาได้?” เขายังรักษาท่าทางนิ่งสงบเอาไว้ ใบหน้าของเขาเริ่มจริงจังขึ้นมา
“เมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” เขาจำอะไรไม่ได้เลยสักนิดเดียว
ฉีเซิ่งเทียนมองไปที่หน้าอกที่เป็นรอยแผลที่เขาทำไว้ให้ ก่อนจะพูดต่อ “แผลบนตัวพี่ผมเป็นคนทำเอง เอามาลบรอยจูบแดง ๆ บนตัวพี่”
จิ่งเป่ยเฉินรู้จักฉีเซิ่งเทียนมาหลายปี แน่นอนเขาต้องรู้ว่าเขาไม่มีทางทำเรื่องพวกนี้แบบไม่มีเหตุผลแน่ ๆ
ใบหน้าที่เคร่งขรึมของเขาเริ่มมืดดำดิ่งลง เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างที่ไม่ดีเกิดขึ้น
“พี่เฉิน ขอโทษจริง ๆ ที่ต้องบอกกับพี่นะ แต่พี่นอกใจแล้ว” ฉีเซิ่งเทียนก้าวถอยหลังทันทีหลังจากพูดจบ เขาเริ่มสังเกตถึงลมหายใจของเขาที่เผยออกมา พร้อมกับแววตาที่เย็นชาคู่นั้น
