“รอก่อน เดี๋ยวฉันไปเอามาให้เอง”
อันที่จริงมันก็แค่อาหารเช้าเท่านั้นเอง จริง ๆ ก็สามารถส่งอาหารมาที่ห้องได้ทันที แต่จิ่งเป่ยเฉินรู้สึกไม่ค่อยสบายใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวาน เพราะงั้นเขาเลยคิดอยากที่จะออกไป
ด้วยเหตุนี้เมื่อเขาลุกขึ้นจากเตียงก็เดินตรงไปที่ตู้เสื้อผ้าและจัดแจงเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนจะเดินออกจากห้องไป
อันโหรวมองไปที่แผ่นหลังของเขา ท้องของเธอก็ร้องโวยวายราวกับจะตะโกนบอกว่าตัวเองหิว เธอไม่เข้าใจอารมณ์ของท้องเธอจริง ๆ
จิ่งเป่ยเฉินเมื่อออกจากประตูก็ไม่ได้เดินสองสามก้าว แต่กลับเหลือบมองไปยังประตูห้องถัดไป
ฉีเซิ่งเทียนทำท่าราวกับไม่ได้นอนทั้งคืน ตอนที่เห็นจิ่งเป่ยเฉิน เขาก็รีบดึงจิ่งเป่ยเฉินไปที่อีกห้องหนึ่งทันที
“ปล่อยได้แล้ว” จิ่งเป่ยเฉินพูดอย่างเย็นชาขึ้นมา
ฉีเซิ่งเทียนรีบปล่อยทันที “พี่เฉิน ตอนนี้พี่ปล่อยผมไปก่อนเถอะ เมื่อคืนถ้าไม่ใช่เพราะผมละก็ ผมรับรองได้เลยว่าพี่สะใภ้ได้หย่ากับพี่แน่ ๆ”
จิ่งเป่ยเฉินถึงกับหัวระเบิด เขาขมวดคิ้วขึ้น “หมายความว่าไง?”
