จิ่งเป่ยเฉินมองหน้าเธอและเอ่ยถามเบา ๆ ไปว่า “โหรวโหรว เธออยากกินอะไรไหม?”
แอบน่าอายอยู่ แต่โชคดีที่เขาไม่ได้ถามว่าเมื่อคืนเธอกินอะไรไปบ้างหรือยัง
ขณะที่เธอกำลังนอนเล่นอยู่บนเตียง ไม่ช้าเสียงทุ้มต่ำของเขาก็ดังขึ้นในหูของเธอ “เมื่อคืนเธอคงไม่ได้กินอะไรเลยสินะ”
ว่าแล้วต้องถูกจับได้!
“ฉัน…..แค่หิวเร็วหน่อยเท่านั้นเอง!” หลายวันมานี้เธอกินอาหารค่อนข้างเยอะกว่าแต่ก่อน ตอนนี้เลยรู้สึกว่าเป็นเรื่องปกติที่จะหิว
จิ่งเป่ยเฉินมองไปยังใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอ ดูก็รู้ว่าเธอพูดโกหก แต่ก็แอบทนเอาไว้ไม่บอกเธอ
เขาเลยเข้าไปกระซิบข้าง ๆ หูเธออีกครั้ง “เจ้าแมวน้อยตะกละ”
“ฉันไม่ใช่สักหน่อย อีกอย่างเมื่อคืนนายเองก็ไม่ได้กินอะไรนี่! นายไม่หิวหรือไง?” เขายังมีหน้ามาพูดกับเธอแบบนี้อีกนะ!
เพียงแต่ว่าตอนนี้ท้องของเขามันโอดโอยแปลก ๆ ท้องก็ไม่ร้องส่งเสียงอะไรมาสักนิด
“แน่ใจนะว่าไม่ได้กิน” จิ่งเป่ยเฉินพูดเสียงเบา ๆ ไป
เมื่อครู่นี้เธอใช้หนึ่งคำ
อันโหรวจู่ ๆ ก็เป็นแบบนี้ เมื่อครู่นี้เธอคิดจะพูดอะไรกันแน่?
พูดผิดไปหน่อยมั้ง สงสัยอาจจะตื่นเต้นเกินไป
“ฉันหิวแล้ว” เธอหิวมากจริง ๆ หิวจนนอนไม่หลับแล้ว
