“งั้นทำแผลที่หลังของเขาก่อนเถอะ!” เธอหันไปหยิบกล่องยา เท้าของเธอก็ไปโดนเศษขวดไวน์โดยไม่ได้ตั้งใจ เธอทรุดตัวลงเล็กน้อย
ทำร้ายตัวเอง!
เรื่องอะไรที่จิ่งเป่ยเฉินปิดซ่อนไว้ในใจแล้วไม่ได้บอกเธอ?
อันโหรวรีบหยิบกล่องยาและเดินไปใกล้ตัวเขา ดมกลิ่นแอลกอฮอล์ก็ไม่ได้รู้สึกว่าอึดอัดอีก
“พี่สะใภ้ ฉันทำเอง! พี่ทำงานหนักไม่ได้” ฉีเซิ่งเทียนพยายามหยิบยาในมือเธอมา
“ไม่เป็นไร ฉันทำเองได้” เธอเคยพันแผลให้จิ่งเป่ยเฉินแล้ว และพวกเขาก็เป็นสามีภรรยากัน เรื่องนี้ควรเป็นเธอทำ
ฉีเซิ่งเทียนมองเธออยู่ด้านข้าง เธอพันแผลให้กับจิ่งเป่ยเฉินด้วยการเคลื่อนไหวที่อ่อนโยน การแสดงออกของเธอนิ่งเงียบ ไม่พูดอะไรสักคำ
จู่ ๆ เขาก็เริ่มรู้สึกว่าสิ่งที่เขาทำคืนนี้ไม่รู้ว่าตัดสินใจถูกหรือเปล่า?
รอให้พี่เฉินฟื้นแล้วค่อยบอกเขาก็พอ ถ้าหากว่าเขาอยากจะสารภาพกับพี่สะใภ้ก็ถือว่าคืนนี้เขาไม่ได้ทำอะไร!
“ช่วยพลิกหน่อย” อันโหรวพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล
ฉีเซิ่งเทียนรีบพลิกตัวจิ่งเป่ยเฉินกลับมาทันที เศษกระจกในมือของเขาร่วงหล่นลงพื้น
อันโหรวเห็นคราบเลือดที่ติดอยู่ที่เศษแก้วก็ยิ่งรู้สึกแย่ เธอหยิบเศษแก้วนั้นมาและทิ้งลงในถังขยะ
