“ผมอยู่……” ฉีเซิ่งเทียนเหลือบสายตามองไปที่หลินจือเซี๋ยวที่กำลังดูทีวีอยู่ “ผมยุ่งอยู่”
หลินจือเซี๋ยวไม่พูดไม่จา ก่อนจะมองไปที่เขาแวบหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าพวกเขาสองคนนั้นง่วงแทบตาย จะมายุ่งอยู่อะไรกัน
ยุ่งกับผีสิ!
อา เขายุ่งมากต่างหาก ยุ่งที่ต้องกลั่นแกล้งเธอ!
“นายกับจิ่งเป่ยเฉินอยู่ด้วยกันหรือเปล่า? เขายังไม่ได้กลับมาบ้านเลย โทรไปก็ไม่รับ” อันโหรวรู้สึกว่าฉีเซิ่งเทียนคงไม่ได้อยู่กับจิ่งเป่ยเฉินแน่ ๆ
ถ้าหากอยู่ด้วยกันละก็ ป่านนี้เขายกโทรศัพท์ตัวเองให้จิ่งเป่ยเฉินคุยไปนานแล้ว
“พี่เฉินไม่ได้กลับบ้านเหรอ? แย่แล้วสิ เกิดเรื่องแล้ว!” ฉีเซิ่งเทียนที่เพิ่งเอนหลังอย่างเกียจคร้านรีบลุกขึ้นยืนตัวตรงทันที
นี่มันก็ผ่านไปหลายชั่วโมงแล้วนะ พี่เฉินยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ?
เขาเมามากขนาดนั้น คงไม่ได้คิดมากอะไรใช่ไหม?
อันโหรวพอได้ยินที่เขาพูด โทรศัพท์มือถือของเธอก็สั่นเล็กน้อย “นายบอกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นนะ?”
ในเวลาแบบนี้ อย่ามาทำให้เธอกลัวสิ!
