“ผม….” ฉีเซิ่งเทียนมองไปที่หลินจือเซี๋ยวที่อยู่ข้าง ๆ ก่อนจะพูดด้วยปากเปล่า ๆ “โน้ตบุ๊กหน่อย”
“พี่สะใภ้อย่าเพิ่งกังวลไป เดี๋ยวผมตรวจข้อมูลให้แน่ใจก่อน ถ้าพี่เฉินยังเปิดโทรศัพท์ไว้อยู่ เดี๋ยวผมจะหาตำแหน่งให้เอง ไม่ต้องกังวล ไม่ต้องกังวลนะ! เป็นไปได้ว่าพี่เฉินอาจจะแค่อยากพักสงบใจตัวเอง” แม้แต่ฉีเซิ่งเทียนเองก็ยังไม่เชื่อในเหตุผลที่ตัวเองพูดออกมาเลย
จิ่งเป่ยเฉินเป็นห่วงอันโหรวมาก ต่อให้เมาขนาดไหนก็น่าจะกลับไปที่บ้าน แต่นี่ไม่กลับบ้านไปดูแลเธอได้ยังไง!
อันโหรวถือโทรศัพท์แน่นพลางจับราวบันไดเอาไว้อย่างเงียบ ๆ เฝ้ารอคำตอบจากฉีเซิ่งเทียน
ในใจเธอเป็นกังวลมากขึ้นเรื่อย ๆ
ไม่ ควรจะกังวลมากกว่านี้
ฉีเซิ่งเทียนไม่ได้อยู่กับจิ่งเป่ยเฉิน บางทีช่วงเวลาที่พวกเขาแยกกัน จิ่งเป่ยเฉินอาจจะไม่ได้ตรงกลับบ้าน
ถ้าเขาไม่ได้กลับบ้านแล้วเขาจะไปที่ไหนกัน?
ถ้าหากเขามีความกังวลอยู่ในใจแบบนี้ ยิ่งปล่อยไว้ไม่ได้เด็ดขาด
ฉีเซิ่งเทียนมองไปยังที่อยู่บนโน้ตบุ๊กอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง แย่ชะมัด อยู่โรงแรมถัดไปจากบาร์นี่เอง
