เขารู้ว่าจิ่งเป่ยเฉินคอแข็ง แต่ก็ไม่คิดว่าจะดื่มหนักขนาดนี้!
“พี่เฉิน แบบนี้ไม่ได้นะ!” เขาดื่มแอลกอฮอล์ไปเยอะแบบนี้ ถ้ารอให้เขาส่งกลับไปละก็ พี่สะใภ้ได้อาละวาดใส่เขาแน่!
พาเขาออกมาพักผ่อนแต่จิ่งเป่ยเฉินกลับเมาแบบนี้
แก้วไวน์ในมือของจิ่งเป่ยเฉินราวกับว่าไม่ได้ยินคำพูดของฉีเซิ่งเทียน เขารินเองดื่มเอง
หลายวันที่ผ่านมาคอยอยู่ข้างโหรวโหรว ตอนนี้ไม่เห็นเธอเพราะงั้นอารมณ์ที่สะสมมาทั้งหมดนั้นก็ระเบิดออกมา เขาอยากจะดื่มให้เมาจนเป็นอัมพาตจริง ๆ
เขามักจะสงบและยอมตลอด ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะมาผับเพื่อดื่มจนเมาทั้งวัน
จู่ ๆ ก็มีชายคนหนึ่งมานั่งลงข้างกายจิ่งเป่ยเฉิน น้ำเสียงที่คุ้นเคยดังเข้ามาในหู “ไวน์มา!”
ฉีเซิ่งเทียนมองถังซั่วที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้น ได้! เขายอมรับว่าเขาโทรศัพท์เรียกถังซั่วมา
ถึงยังไงก็เป็นพี่น้องกันมาหลายปี จะมาทอดทิ้งความรู้สึกไว้เพียงลำพังไม่ได้
ดูว่ายังพอมีที่ว่างเหลือไว้อยู่?
จิ่งเป่ยเฉินเลื่อนสายตาไปมองแก้วไวน์ในมือราวกับว่าถังซั่วไม่ได้อยู่ข้างเขา
ถังซั่วรู้ดีว่าจิ่งเป่ยเฉินไม่ให้อภัยเขา นั่นถือว่าเป็นเรื่องปกติ
ตัวเองยังไม่สามารถให้อภัยตัวเองได้ นับประสาอะไรกับจิ่งเป่ยเฉิน
