ตอนที่ 460 ที่รัก พวกเรากลับบ้านกันเถอะ!
“นายพาหยางหยางกับหน่วนหน่วนไปกินข้าวเถอะ!” เมื่อกี้ดูเธอกินข้าวไป เธอเป็นห่วงว่าหยางหยางกับหน่วนหน่วนจะหิว
“โหรวโหรว ตอนนี้เพิ่งจะสี่โมงครึ่ง”
กินมื้อเย็นคงจะเร็วเกินไปหน่อย มีเพียงร่างกายของเธอตอนนี้ที่อ่อนแอ เพราะงั้นจะกินเยอะหน่อยก็ไม่เป็นไร
เธอหันหน้าไปมองท้องฟ้าด้านนอกหน้าต่าง มันดูสดใสจริง ๆ แสงแดดก็ดูร้อนระอุ
เธอนอนตื่นขึ้นมาก็กินโดยที่ไม่ได้ดูเวลาเลยว่าตอนนี้เป็นเวลากี่โมง
“ฉัน…….เบลอ ๆ” เธอพูดเบา ๆ
จิ่งเป่ยเฉินมองเธอด้วยความเอ็นดู ถึงจะดูเบลอแต่ก็ยังคงน่ารัก
“ไม่เป็นไร แม่จ๋าพักผ่อนเถอะค่ะ” หน่วนหน่วนนอนบนเตียงแล้วยิ้ม
“อืม แม่จ๋าจะนอนพักผ่อน จะต้องหายป่วยไว ๆ อย่างแน่นอน” เธอยิ้มให้หน่วนหน่วนและลูบไปที่ใบหน้ารูปไข่ที่สวยงามของเธอ
“เป็นห่วง” หน่วนหน่วนทำท่าทางที่เป็นห่วงอย่างอดไม่ได้
อันโหรวหมดหนทาง เธอเองก็ไม่ได้อยากเป็นแบบนี้
เธอพิงไปที่ตัวของจิ่งเป่ยเฉิน “ที่รัก พวกเรากลับบ้านกันเถอะ!”
เธอไม่อยากนอนอยู่ที่โรงพยาบาล
“ได้”
เพราะงั้นวันนั้นจิ่งเป่ยเฉินจึงอุ้มเธอออกจากโรงพยาบาลและกลับไปพักผ่อนอยู่ที่บ้านแทน
