นอกจากขอให้เขาให้อภัยแล้วก็ไม่มีหนทางอื่นอีก
จิ่งเป่ยเฉินเดินไปที่ด้านข้างห้องผ่าตัดอย่างนิ่งสงบ เขามองเธอด้วยสายตาที่เย็นชา “เอามดลูกออก”
“ไม่นะ พี่เฉินไม่เอา!” ไม่มีมดลูกแล้ว หลังจากนี้เธอก็ไม่สามารถให้กำเนิดลูกได้อีก
เพราะอันโหรวแท้งลูกไปก็เลยจะลิดรอนสิทธิ์การเป็นแม่ของเธอไปตลอดชีวิตอย่างนั้นเหรอ?
“พี่เฉิน อย่านะ ฉันไม่อยากเอามดลูกออก ไม่งั้นทั้งชีวิตของฉันได้สิ้นสุดลงแน่ พี่เฉิน ฉันผิดไปแล้วจริง ๆ” เธอยื่นมือออกไปดึงเขาพลางมองเขาที่เหลือเพียงแค่ความเฉยเมยและเ เย็นชา
ปล่อยให้เธอนั้นร้องไห้และกรีดร้องอย่างไร้ประโยชน์ หมอและพยาบาลที่เดินตามหลังของจิ่งเป่ยเฉินมาอยู่ตรงด้านหน้าเธอพลางล้อมรอบเธอไว้
“พี่คะ ช่วยฉันด้วย!”
ยาชาถูกฉีดเข้าสู่ร่างกายของเธอ เธอร้องตะโกนด้วยเสียงที่แหบแห้ง
ภายในห้องผ่าตัดได้เริ่มทำการผ่าตัด จิ่งเป่ยเฉินจึงเดินออกไปอย่างเย็นชา
เขาที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องผ่าตัด ประตูด้านนอกก็ถูกเปิดออก
ถังซั่วรีบวิ่งเข้ามาทั้งที่บาดเจ็บไปทั้งตัว
เรื่องเมื่อคืนเป็นเขาที่ผิด เขาสมควรได้รับโทษ!
