ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าไม่ใช่ลูกของตัวเอง แต่เขาก็อดประหม่าไม่ได้!
ภายในใจนั้นยังคงหวังอยู่เล็กน้อยว่าอาจจะเป็นลูกของเขา
“เมื่อกี้ฉีเซิ่งเทียนพูดอะไรเหรอ?” เธอยิ้มพลางถาม
“ลาพักร้อนไปขอภรรยา” จิ่งเป่ยเฉินหยิบแก้วน้ำในมือของเธอมา “เอาอีกไหม?”
“ไม่แล้ว” เธอหัวเราะและมองไปที่ใบหน้าที่เย็นชาของเขา “คืนนี้จะไปลองชุดแต่งงานกันไม่ใช่เหรอ? ดีใจหน่อยสิ”
เขาดีใจอย่างมาก
บิ๊กบอสมองเธออย่างลำบากใจ เธอที่กำลังตั้งท้องและอาเจียนออกมา ดูไม่สบายมากเลย “วันหลังไม่ต้องมาบริษัทแล้ว”
“ไม่เอา!” เธออยู่ที่บ้านยิ่งน่าเบื่อกว่าเดิม
เขาโอบเอวของเธอ ท้องน้อยยังคงแบนราบเหมือนเคย น้ำเสียงเบาลงอย่างไม่รู้ตัว “เชื่อฟัง”
“ที่รัก ทุกคนต้องการอยู่เคียงข้างนาย! ช่วยกำจัดดอกไม้ริมทาง!”
“ฉันไม่ต้องการดอกไม้ริมทาง” เขามีเธอแค่ดอกเดียวก็พอแล้ว
“นายไม่ต้องการดอกไม้ริมทางนั่น แต่ดอกไม้พวกนั้นชอบยั่วนายไง! ฉีเซิ่งเทียนเองก็เพิ่งจะขอลาไปเมื่อครู่ ตอนที่ฉันไม่อยู่กับนายก็ไม่มีเลขาอยู่ งานเยอะก็ไม่สะดวก อยู่บ้านก็น่าเบื่อจะแย่” เธอบิดตัวทำท่าทางออดอ้อน
