ถ้าหากว่าฉีเซิ่งเทียนไม่เอาของอะไรมาทำให้เธอต้องอาเจียนแบบนั้นก็คงจะไม่เป็นแบบนี้
เธอบอกไปหมดแล้ว เขาทำได้เพียงประนีประนอมอย่างไม่เต็มใจ “หลังจากนี้อยู่ให้ห่างฉีเซิ่งเทียนและหลินจือเซี๋ยว”
“รับทราบ!”
ผลสุดท้ายเรื่องขอลาของฉีเซิ่งเทียนก็ยังไม่สำเร็จ!
เพราะหลินจือเซี๋ยวไม่อยากจะสนใจเขาและมาทำงานปกติ ลาไปขอแต่งงานหรือฮันนีมูนอะไรนั่น เธอไม่สนใจสักนิดเดียว
“เซี๋ยวเซี๋ยว เย็นนี้ไปกินข้าวกัน”
“ไม่ไป!”
“มีเฉินเหยียน!”
“ยิ่งไม่ไป!”
ฉีเซิ่งเทียนหยิบกระเป๋าของเธอและปิดคอมพิวเตอร์ของเธอ “ไปเถอะ กินข้าว!”
“ผู้จัดการฉีคะ คุณจะเกินไปแล้วนะ มีสิทธิ์อะไร ทำไมฉันจะต้องไปกินข้าวกับคู่หมั้นของคุณ? อย่าลืมว่าเธอกำลังท้องอยู่นะ!”
เธอเสแสร้ง!
เพียงแค่ถามว่าเขาโสดไหม แต่กลับเมินเฉยว่าต่อให้เขาโสดแล้วเด็กในท้องจะทำยังไง?
ไม่กี่วันที่ผ่านมาได้รับความทุกข์ทรมานและโทษตัวเองอยู่ตลอด
“ไปหรือไม่ไป?” เขายิ้มและเอนตัวมาด้านหน้าพลางมองเธออย่างจริงจัง
“ไม่ ไป………”
วินาทีต่อมาเธอก็ถูกเขาอุ้มขึ้นมาและเดินออกไปด้านนอก
“ช่วยด้วย! โหรวโหรว! ช่วยฉันด้วย!”
“ช่วยด้วย! ถูกลักพาตัว!”
