อันโหรวได้ยินเสียงดังออกมาจากด้านในห้องทำงาน มองหลินจือเซี๋ยวที่ถูกฉีเซิ่งเทียนอุ้มออกไป ทั้งคู่เดินผ่านหน้าเธอไปอย่างรวดเร็ว
“โหรวโหรว ช่วยฉันด้วย!” หลินจือเซี๋ยวยื่นมือออกมาราวกับว่าเห็นฟางเส้นสุดท้าย
“ขอให้สนุกนะ!” เธอโบกมือให้และหันตัวกลับเข้าไปในห้องทำงาน
หลินจือเซี๋ยวบ่นอยู่ภายในใจ ‘โหรวโหรวเปลี่ยนไปแล้ว เธอไม่ใช่โหรวโหรวคนที่รักและอยากจะช่วยเหลือผู้อื่นอีกต่อไป!’
เมื่อเดินเข้าไปในลิฟต์ ฉีเซิ่งเทียนก็ปล่อยเธอลง
“จำเป็นต้องไปเหรอ? ให้ฉันไปดูพวกนายพลอดรักกัน หรือว่าให้เธอมาดูพวกเรารักกัน?” พวกเขาเสน่หากันงั้นเหรอ?
ไม่มีเลยสักนิดเดียว!
“เซี๋ยวเซี๋ยว ดีใจที่เธอยอมรับ”
“ฉันแค่พูดไปเรื่อย นายไม่ต้องจริงจัง”
เธอหยิบกระเป๋าของเธอมาจากมือของเขา ช่างเถอะ ไม่ช้าก็เร็วยังไงก็ต้องเผชิญหน้ากัน ก็แค่เร็วกว่าหน่อย
เมื่อถึงสถานที่นัดเจอกัน หลินจือเซี๋ยวก็พบว่าไม่ใช่เฉินเหยียนคนเดียว ข้างเธอมีผู้ชายอีกคนนั่งอยู่ด้านข้าง ผู้ชายคนนั้นเธอเคยเจอมาก่อน คุณฉี!
เธอคิดจะทำอะไร?
มาพบคนในครอบครัว!
เธอหันตัวจะเดินหนี แต่ก็ถูกฉีเซิ่งเทียนดึงเอาไว้ในอ้อมกอดซะก่อน “เธอจะไปไหน?”