“ฉัน…..” เธอพูดได้ไหมว่าเธอไม่อยากเข้าไป
“ไม่ช้าก็เร็วยังไงก็ต้องเจอ” ฉีเซิ่งเทียนดึงเธอเดินไปด้านหน้า
แต่ว่าเธอยังไม่ได้ตัดสินใจเลยว่าจะอยู่ด้วยกันกับเขา!
มาเจอคนในครอบครัวแบบนี้
มันเร็วเกินไปหน่อยไหม?
“ฉีเซิ่งเทียน นายนี่หยิ่งผยองเป็นใหญ่เกินไปหรือเปล่า?” เธอกระซิบข้างหู
“หรือว่าเรื่องของพวกเรา ฉันจะเป็นใหญ่ไม่ได้?” ฉีเซิ่งเทียนขมวดคิ้วและยิ้มอย่างลำพองใจ
ถ้าเขาเป็นใหญ่สิผี!
หลินจือเซี๋ยวถูกเขาลากไปนั่งลงโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะยิ้มทักทาย “สวัสดีทั้งสองท่าน”
“นั่งเถอะ!” คุณฉีพูดอย่างเย็นชา
ฉีเซิ่งเทียนส่งเมนูอาหารให้เธอ “อยากกินอะไรก็สั่งเอาเลย พี่สะใภ้เลี้ยง!”
พี่สะใภ้?
หลินจือเซี๋ยวเงยหน้ามองเฉินเหยียนที่นั่งอยู่ตรงข้าม นี่มันพัฒนาไปเป็นพล็อตเรื่องไหนกัน?
น้ำเน่าเกินไปหน่อยไหม?
“เสี่ยวเทียน นายพูดไร้สาระอะไร!” คุณฉีพูดด้วยน้ำเสียงโกรธเคือง
“อย่าโมโหไป! โกรธฉันทำไม อย่าทำให้เซี๋ยวเซี๋ยวตกใจสิ” เฉินเหยียนมองเธอด้วยรอยยิ้ม “เสี่ยวเทียนเทียนไม่รู้เรื่อง เซี๋ยวเซี๋ยวคงลำบากแย่ ต่อไปนี้ก็ฝากดูแลเสี่ยวเทียนเทียนของพวกเราด้วยนะ!”
เป็นพี่สะใภ้ของเขา?
