“งั้นฉันเลือกข้อสอง”
ออกไปก็ใช่ว่าจะมีอะไรดี
สู้อยู่บ้านกับเธอไปเลยน่าจะดีกว่า แถมไม่ง่ายอีกด้วย
ทันใดนั้นข้อมือของหลินจือเซี๋ยวก็ถูกจับไว้ กลายเป็นว่าถูกเขาลากขึ้นไปที่ชั้นบน ส่วนมืออีกข้างหนึ่งของเขาก็ถือกระเป๋าเดินทางเอาไว้
เธอเหลือบสายตามองเขาอย่างเงียบ ๆ ชายคนนี้ดูเหมือนจะมีแรงเหลืออยู่เยอะน่าดู
ความคิดของเธอไม่เป็นผลอย่างนั้นเหรอ?
เมื่อเดินไปถึงประตูห้องที่ว่างเปล่า เธอก็พิจารณาเล็กน้อย
เมื่อรู้สึกว่าฝีเท้าของเธอหยุดลง ฉีเซิ่งเทียนก็หันหน้าไปมองเธอ “เซี๋ยวเซี๋ยว?”
“ผู้จัดการฉี ถ้าหากคุณเข้าไปแล้วเจออะไรบางอย่าง ห้ามโกรธเชียวนะ! ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ” ที่นี่คือบ้านของเธอ แล้วทำไมเธอต้องขอโทษเขาด้วย!
เมื่อได้ยินคำพูดของเธอเข้า ภายในหัวของฉีเซิ่งเทียนก็เกิดความรู้สึกสับสนขึ้นมาทันที
นี่มันเกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ?
หรือว่าทำอะไรให้เธอรู้สึกประหม่า?
“ฉันน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?” ก็เห็นอยู่ว่าเขานั้นดูโอเคกับเธอดี อย่างน้อยก็ไม่ได้ยุ่งอะไรกับเธอมาก ไม่ได้ทำอะไรที่ไม่ดีกับเธอด้วยซ้ำ
