“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ผู้จัดการฉี คุณน่ารักที่สุดแล้ว” เธอค่อย ๆ ดึงมือของเขาออก ก่อนจะถอยหลังออกไปสองสามก้าว “คุณเข้าไปเลย”
“ไปด้วยกันสิ” เมื่อก้าวไปข้างหน้าเขาก็จับมือเธออีกครั้ง เพราะปฏิกิริยาของเธอนั้นดูผิดปกติมากเกินไป
ตอนนี้เขาอยากรู้ว่าเธอทำอะไรลงไปมากกว่า เพราะรู้สึกผิดปกติยังไงไม่รู้
เพียงแค่ยื่นหัวก็เหมือนกับมีดคม ขยับนิดหน่อยก็ราวกับมีด ทำอะไรเธอก็ดูตื่นกลัวไปหมด
เธอรีบเดินตามเข้าไปทันที ก่อนจะไม่พูดไม่จาอะไรเลยสักคำ
ฉีเซิ่งเทียนมาที่นี่สองสามวันแล้ว แต่กระเป๋าเดินทางนั้นถูกโยนทิ้งไว้ที่นี่ หนำซ้ำยังไม่เก็บอะไรไปอีกด้วย
แต่ว่าตอนนี้…….
ไม่เห็นเลยแม้แต่สักอย่างเดียว?
หลินจือเซี๋ยวพอจะหันหลังกลับก็เห็นฉีเซิ่งเทียนยืนนิ่งอยู่ ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวเดินเข้าไปใกล้เธอ ตอนนี้ทั้งสองคนเข้ามาใกล้ชิดกันมากขึ้นเรื่อย ๆ
จนสุดท้ายหลังของเธอก็ไปชิดติดกับกำแพง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองที่เขา “ขโมยขึ้นบ้าน สงสัยเอากระเป๋าของคุณไปแล้ว”
