“หัวขโมยตาดีไม่เลวเลยนะ รู้อีกว่าเสื้อผ้าของฉันแพงกว่าของที่อยู่ในห้องของเธอ ถ้าอย่างนั้นคุณหลินช่วยอธิบายให้เข้าใจทีสิ หัวขโมยคนนี้เข้ามาขโมยตอนไหนงั้นเหรอ? หรือคุ ณหลินรู้หรือเปล่าว่าทำไมหัวขโมยคนนี้ไม่ยอมบอกอะไรฉันสักคำ แถมยังซื้อของให้ฉันอีกตั้งเยอะแยะอย่างนั้นอีก?”
หัวขโมยคนนี้คงไม่ใช่ตัวเธอเองหรอกมั้ง
ตั้งแต่ตอนที่เธอเอาของของเขาไปจนหมด หาไม่เจอได้ยังไงกัน?
“หัวขโมยคนนี้เจ้าเล่ห์เกินไปแล้ว” สุดท้ายเธอก็ยังไม่ยอมรับว่าตัวเองเป็นคนทำอยู่ดี
“ฉันเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน หัวขโมยคนนี้เจ้าเล่ห์เกินไปแล้วจริง ๆ” เธอมันฉลาดแถมยังแกมโกงอีก
เมื่อนึกย้อนกลับไปในเหตุการณ์เมื่อคืนที่เกิดเรื่องนั้น ตอนนั้นเขาก็คิดว่าเธอจะยอมซักเสื้อผ้าให้ แถมเธอยังแสร้งบอกชอบที่เขาทำเมื่อคืนอีก สุดท้ายเป็นเรื่องที่หลอกเขาทั้งห หมด
“ผู้จัดการฉี หิวหรือเปล่า? พวกเราไปกินข้าวกันเถอะ! จู่ ๆ ฉันก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่นี้ไม่อิ่มเลย คิดอยากจะกินมากกว่านี้หน่อย” เธอพยายามฝืนปั้นรอยยิ้มขึ้นมาเพื่อไม่ให้ถูกเ เขาจับได้
แต่สุดท้ายมีหวังต้องถูกจับได้แน่ ๆ
เฮ้อ คงไม่ใช่ว่าจะมีซาตานโกรธเกรี้ยวขึ้นมาหรอกนะ!
