“งั้นเหรอ? เธอยังไม่อิ่มงั้นเหรอ? กินตรงไหนดี ส่วนล่างหรือส่วนบน?”
“……”
หลินจือเซี๋ยวตัวสั่นเทาเล็กน้อย กลางวันแสก ๆ พูดแบบนี้หมายความว่าจะทำเรื่องไม่ดีใช่หรือเปล่า?
“ผู้จัดการฉี ฉันผิดไปแล้ว ฉันผิดไปแล้วจริง ๆ คุณช่วยยกโทษให้ฉันทีจะได้ไหม ขอร้อง” เธอพยายามอ้อนวอนเพื่อให้เขาไม่เข้มงวดจนเกินไป
“….” แก้มของทั้งสองคนตอนนี้ใกล้ชิดกันมาก การที่เขาเข้ามาใกล้เมื่อครู่ก็เห็นหน้าของเขาสะท้อนอยู่ภายในดวงตาของเธอ ขนตาที่ยาวและดูสวยงามนั้นสั่นเล็กน้อย
ปากเล็ก ๆ เม้มเข้าหากันเบา ๆ ทำไมเธอถึงได้ดูประหม่าขนาดนี้กันนะ?
หรือว่าเธอคิดว่าเขาจะทำอะไรเธองั้นเหรอ?
เขาแค่รู้สึกโมโหนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้ถึงขนาดขู่จะทำให้เธอกลัวสักหน่อย
“แล้วคุณทำอะไรผิดตรงไหนกัน?” มุมปากของเขายกขึ้น ก่อนจะมองเธอด้วยความสนใจ
“ฉันผิดตรงที่ไม่ยอมเข้าไปที่บริษัทจิ่งเพื่อทำงาน ไม่ยอมไปพบกับผู้จัดการฉี แถมยังโกหกตีน้ำตื้นและคิดว่าไม่ผิดอะไร” เธอพูดด้วยรอยยิ้ม
ใบหน้าของฉีเซิ่งเทียนยิ่งดูเหมือนโกรธมากขึ้นหลังจากที่ได้ยินเรื่องเหล่านี้
“หวังว่านี่จะไม่ใช่ที่เธอคิดจริง ๆ นะ” เขาจับมือของเธอแล้วพาเดินออกไปข้างนอก
