ไปซื้อเสื้อผ้ากับโหรวโหรวจนถึงตอนนี้ก็จะกลับไป ใครจะไปคิดว่า….
ผู้ชายคนนี้จะอยู่ที่นี่!
ซวยจริง ๆ
“ฉันช่วยเธอยก” ฉีเซิ่งเทียนทำท่าจะเดินไปด้านหลังของเธอเพื่อช่วยยกกระเป๋า
“ไม่ต้อง ฉันยกขึ้นไปเองได้ ไม่ต้องจริง ๆ” เธอจับกระเป่าเดินทางเอาไว้แน่น
มือของฉีเซิ่งเทียนสัมผัสด้านบน เมื่อเธอเห็นก็รู้สึกไม่ดี!
จึงนั่งไปบนนั้นและมองไปที่เขา “ผู้จัดการฉีคะ ของของฉันในตอนนี้ไม่ควรจับจะดีกว่าไหม? ส่วนในห้องครัวเดี๋ยวฉันเก็บกวาดเอง คุณไปกินข้าวเถอะ ปล่อยให้ท้องหิวแบบนี้คงจะไม่ดี”
เมื่อมองใบหน้าที่มีรอยยิ้มขึ้นมา ฉีเซิ่งเทียนก็รู้สึกว่ากระเป๋าเดินทางใบนั้นแปลก ๆ
“เธอคงไม่ได้คิดจะฆ่าคนและอำพรางศพหรอกนะ? ขอแค่ไม่ใช่ฉัน เธอต้องการใคร บอกฉันมา ฉันจะช่วยเธอเอง” กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ขนาดนี้ทำได้แน่นอน
ผู้จัดการฉี ในหัวสมองของคุณมันใหญ่เกินไปหรือยังไง?
“ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย ก็แค่จะเอามาใส่เสื้อผ้า” ทำไมเขายังไม่ไปอีกนะ!
ความกระตือรือร้นนั้นดูล้นหลามจริง ๆ
