“เธอเก็บเสื้อผ้าไว้เยอะขนาดนั้นเลยหรือไง?” เขาเตะมันดู หลินจือเซี๋ยวก็ยังคงนั่งนิ่งอยู่แบบนั้นไม่เปลี่ยนท่า “แข็งแรงไม่เลว ดูท่าน่าจะสามารถรับน้ำหนักคนได้ห้าสิบกิโลแน่ ๆ”
“คุณนี่! ผู้จัดการฉี คุณนี่มันยังไง ระวังชีวิตของตัวเองไว้ด้วย” เขาอยู่ที่บ้านของเธอ แถมยังนอนอยู่บนเตียงของเธอ ถ้าเกิดฆ่าและยัดศพลงในกระเป๋า เป้าหมายแรกก็คงเป็นเขา า
“จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง เซี๋ยวเซี๋ยวของพวกเราออกจะน่ารักและใจดีขนาดนี้ จะทำใจฆ่าฉันได้ยังไงกัน” เขายิ้มพลางหัวเราะออกมา ดวงตาเหลือบมองไปทั่วทั้งตัวเธอ
ในกระเป๋าใบนี้มีอะไรอยู่กันแน่?
ถ้าหากเธอเพิ่งเอากลับมาจากข้างนอก ทำไมข้างในถึงไม่ว่าง?
หรือเซี๋ยวเซี๋ยวมีอะไรปิดบังเขาอยู่?
“ผู้จัดการฉี คุณกินข้าวแล้วหรือยัง? เพราะเมื่อคืนฉันเชื่อใจคุณมากขนาดนั้น อีกทั้งยังไม่ได้เก็บกวาดห้องครัวเลยด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้มาอยู่กินเฉย ๆ ได้ยังไง ฉันขอบอกเลยนะ ไม่ได้ แล้ว ตั้งแต่วันนี้ไปจนถึงตอนนี้ คุณเก็บกระเป๋าออกจากบ้านฉันไปเลย!”
ขณะที่พูดเธอก็ลุกและดันกระเป๋าไปข้างหน้าเขา “ผู้จัดการฉี นี่กระเป๋าของคุณ”
