“เซี๋ยวเซี๋ยว พวกเรามาเปลี่ยนสรรพนามกันดีกว่า” เขานั่งลงบนเตียงพลางโอบเอวและมองไปที่เธอ
“อ้อ คู่หมั้นของนายเองก็เรียกแบบนี้สินะ ฉัน…” เธออยากจะเตะเขาออกจริง ๆ
ตำแหน่งนี้มันเป็นจุดที่สำคัญ จะต้องเจ็บแสบเกินบรรยาย!
“คนไม่ได้สำคัญเรียกฉันธรรมดาก็พอแล้ว ตอนนี้เธอรอฉันอยู่ตรงนี้ รอฉันไปหยิบเสื้อผ้าลงมา ไม่อนุญาตให้ออกมาด้วย!” เธออยากจะก้าวถอยไป แต่ว่ามือของเขาที่โอบเอวของเธออยู่นั นจะปล่อยเมื่อไหร่?
เขาแทบอยากจะกอดรัดเธอไว้แน่นกว่านี้ เพราะเธอขยับถอยหลังอยู่ตลอด “เซี๋ยวเซี๋ยว เขาไม่ใช่คู่หมั้นของฉัน แต่เป็นเธอต่างหาก!”
“เธอยังไม่ได้แต่งงาน จะมาเป็นคู่หมั้นอะไรกัน ปล่อยฉันนะ!” เธอได้บ้าตายแน่ ๆ ถ้ายังไม่ห่างจากเขาไป!
เมื่อวานหุนหันพลันแล่นเกินไป!
เพื่อกระเป๋าเดินทางของเขาที่เธอโยนลงไปด้วยตัวเอง!
“อืม เธอพูดก็มีเหตุผล” เขาค่อย ๆ ปล่อยเธอออก ขอแต่งงาน!
ที่แท้เซี๋ยวเซี๋ยวก็กำลังรอเขาขอแต่งงาน!
เด็กดีจริง ๆ
หลินจือเซี๋ยวมองเขาที่เหมือนหายไปกับความคิดตัวเองสักพักอย่างกะทันหัน ไม่อยากยุ่งแล้ว ทันทีที่เขาคลายมือออกก็จะรีบออกไปทันที ทันทีที่เดินออกไปก็ไม่ลืมที่จะล็อกกลอนประตูห ห้อง!